ไร้ฝุ่นควันจากการเผาฟาง ท้องฟ้าจึงเป็นสีครามสดใสจนชวนให้เคลิบเคลิ้ม
“ลู่ซีเฉิง รีบลุกได้แล้ว เด็ก ๆ ท่องกลอนโบราณจบกันหมดแล้ว เธอยังนอนอยู่อีก!”
เจียงลี่ลี่วิ่งเข้ามาฉุดเธอให้ลุกขึ้น
คราวก่อนลู่ซีเฉิงหยิบหนังสือเรียนประถมมาอ่าน พอดีถูกพวกเธอเห็นเข้า ทุกคนเลยพากันมาเรียนด้วยกัน ลู่ซีเฉิงรับหน้าที่สอนร้องเพลงกับบทกวีเป็นหลัก ใครใช้ให้เธอร้องเพลงเพราะล่ะ!
จากเดิมที่มีนักเรียนแค่เด็กผู้หญิงห้าคนของเสี่ยวเสีย ตอนนี้ก็ขยายไปถึงเด็ก ๆ ที่ว่างจากงานทั่วทั้งกองการผลิตแล้ว
ตั้งแต่ปังจื่อรู้ว่าพี่สาวของตัวเองไม่ได้แค่รู้หนังสือหลายสิบตัวและคิดเลขง่าย ๆ ได้ แต่ยังเขียนชื่อตัวเองเป็น เขาก็หงอยไปเลย
ขนาดเพลงเพลงเดียวยังหัดร้องแบบตะกุกตะกักอยู่เลย!
“พี่ลู่ ทำไมไม่สอนผมก่อนล่ะ?”
“เธอยังไม่ได้เอากระเป๋าสตางค์ของฉันคืนมาเลยนะ!” เธอไม่ได้คิดบัญชีย้อนหลังหรอก แค่แกล้งหยอกเขาเท่านั้น!
พอพูดถึงเรื่องนี้ ปังจื่อก็รู้สึกผิดอยู่หน่อย ๆ เขารับปากไว้อย่างดี แต่พอพี่ฮั่วทำเสียงดุใส่ก็วิ่งหนีไปเสียแล้ว “พี่ลู่ แล้วพี่ฮั่วเอามาคืนให้หรือยัง?”
“ไม่หรอก เขาทำหายไปแล้ว เลยซื้อใบใหม่มาชดใช้ให้” ลู่ซีเฉิงลูบหัวเขา “พี่ไม่ได้โกรธ รีบไปเรียนเลขกับพี่หยวนหยวนเถอะ ถ้าตามไม่ทัน พี่ไม่สอนเสริมให้นะ!”
พวกเธอสอนกันวันละประมาณหนึ่งถึงสองชั่วโมง เวลาไม่แน่นอน พอคนมากันเกือบครบก็เริ่มสอน เป็นการเรียนการสอนที่สบาย ๆ มาก จัดกันตรงลานโล่งหน้าที่ทำการกองการผลิต จะยกม้านั่งตัวเล็กมานั่งหรือหยิบก้อนหินมารองก็ได้ ส่วนเด็กบางคนก็นั่งลงกับพื้นไปเลย