หวังหม่านถุนสั่งคนยัดข้าวโพดใส่กระสอบอย่างเหม่อลอย ข้าวโพด 20 จินมีอยู่แค่ก้นกระสอบบาง ๆ เท่านั้น
ส่วนธัญพืชที่แบ่งให้ที่พักปัญญาชน ก็แบ่งให้พวกแกนนำกับคนที่มาช่วยอย่างฮั่วจิ้งชวน
ฮั่วจิ้งชวนได้ธัญพืชหยาบมากกว่า 500 จิน เขาเอา 150 จินไปแลกธัญพืชชั้นดีได้ 50 จิน ซึ่งเป็นอัตราสูงสุดที่แลกได้แล้ว
หวังหลินซงเข้ามาช่วย ฮั่วจิ้งชวนหยิบกระสอบใบเล็กกว่าออกมาเอง แล้วเทธัญพืชชั้นดีใส่ลงไป ก่อนวางไว้ข้างเท้าลู่ซีเฉิง “อย่าขยับนะ เดี๋ยวฉันเอาไปให้”
“ได้” ลู่ซีเฉิงปัดฝุ่นออกจากกระเป๋าแล้วพยักหน้า
นอกจากทั้งสองคนจะพูดคุยกันอย่างสบายใจ ลานตากธัญพืชก็เงียบสนิท ทุกคนต่างมีม้าหญ้าบดโคลนเป็นหมื่นตัววิ่งพล่านอยู่ในใจ
ในที่สุดก็มีหนุ่มคนหนึ่งที่อดความอยากรู้อยากเห็นไม่ไหว เอ่ยถามออกมา “พี่ชวน พี่...พี่...พี่แลกธัญพืชให้ปัญญาชนลู่เหรอ?”
เขาสนิทกับหวังชุนไฉ และนับเป็นลูกไล่คนหนึ่งของฮั่วจิ้งชวน จริง ๆ แล้วเขาอยากถามว่าทั้งคู่คบกันอยู่หรือเปล่า แต่ถ้าไม่ใช่ เขาก็กลัวโดนพี่ชวนซ้อม
อีกอย่าง คนชนบทมักเก็บงำความรู้สึก ต่อให้คบกันจริงก็ยังปิด ๆ บัง ๆ ไม่กล้าพูดกันตรง ๆ ใครจะพูดโพล่งออกมาโต้ง ๆ แบบนี้กัน
ใครจะคิดว่าฮั่วจิ้งชวนเหลือบมองเขา แล้วตอบด้วยน้ำเสียงใจเย็นอย่างที่ไม่ค่อยได้เห็นว่า “ไม่ใช่ เธอเป็นแฟนฉัน!”
เธอเป็นแฟนฉัน!
ชัดเจน ไม่ปิดบังแม้แต่น้อย!
เพราะฉะนั้น การให้ธัญพืชกับแฟนก็เป็นเรื่องธรรมดาไม่ใช่หรือ?
ลู่ซีเฉิงที่นั่งอยู่บนพื้นไม่ได้ปฏิเสธ แถมยังยิ้มด้วย
เสียงสูดหายใจดังขึ้นทั่วลาน ไม่ใช่เพราะพวกเขาทำเรื่องเล็กให้เป็นเรื่องใหญ่ แต่เพราะมันเหนือความคาดหมายจริง ๆ เรื่องแบบนี้ไม่เคยอยู่ในจินตนาการของพวกเขาเลย