ลู่ซีเฉิงวิ่งกลับบ้านไปดูผักในตะกร้า มีผักอยู่หลายชนิด ทั้งขึ้นฉ่ายหนึ่งกำ ถั่วฝักยาวหนึ่งกำ หน่อไม้จีนเจ็ดแปดหัว และเผือกอีกสองสามหัว เธอนำผักใส่ตะกร้าในครัวของบ้านตัวเอง แล้วใส่รากบัวสองท่อนลงไปด้วย
ตอนนั้นเอง แม่ลู่กลับมาถึงบ้าน พอเห็นลู่ซีเฉิงกำลังจัดผักอยู่ในครัวก็ยิ้มทันที “นี่คุณย่าจ้าวเอามาให้อีกแล้วใช่ไหม ยายแก่คนนี้แอบเอามาให้ทุกที คิดว่าหนูไม่พูดแล้วแม่จะไม่รู้หรือไง ผักตั้งเยอะ พรุ่งนี้ก็ไม่ต้องซื้อแล้ว”
ลู่ซีเฉิงพยักหน้า “แม่คะ รากบัวนี่ก็มีพี่สาวคนหนึ่งเอามาให้ค่ะ”
“พี่สาวที่ไหนกัน นั่นก็ชุ่ยผิงบ้านฝั่งตรงข้ามไง พ่อเขามีบ่อรากบัวอยู่ที่บ้านเกิด ทุกครั้งที่มีคนจากบ้านเกิดมา ก็เอารากบัวมาให้เราตลอด”
วันนี้แม่ลู่สวมชุดทำงานของโรงงาน เธอถอดเสื้อผ้าออกแล้วผูกผ้ากันเปื้อน “คืนนี้พ่อทำงานล่วงเวลา เหลือแค่เราสองคน ทำอะไรง่าย ๆ กินกันดีไหม?”
ลู่ซีเฉิงไม่มีข้อโต้แย้ง เธอกินไม่จุ กินได้ไม่มาก แถมยังไม่ชอบกินอาหารเหลือ
เพราะทำอาหารไม่มาก แม่ลู่จึงขี้เกียจลงไปใช้ครัวใหญ่ เธอเปิดหน้าต่างครัว ปิดประตูที่เชื่อมกับห้องนั่งเล่น แล้วจุดเตาถ่าน ทำกับข้าวง่าย ๆ ข้าวยังคงเป็นข้าวมันเทศ เธอวางชั้นนึ่งลงไป แล้วหั่นหมูเค็มนิดหน่อยนึ่งไปด้วยกัน หยิบรากบัวมาท่อนหนึ่ง หั่นออกมาส่วนหนึ่ง ปอกเปลือกแล้วหั่นเป็นแว่นบาง ๆ จากนั้นแช่เห็ดหูหนูดำไว้หนึ่งกำ พอจัดการเรียบร้อยก็นำไปลวก แล้วทำเป็นรากบัวคลุกเห็ดหูหนูโดยตรง แมงกะพรุนที่ล้างไว้เมื่อคืนยังเหลืออยู่บ้าง แม่ลู่เห็นลูกสาวชอบกิน วันนี้จึงคลุกให้อีกถ้วยเล็ก ๆ ผัดไข่ใส่ต้นหอมอีกจาน กับเนื้อปลาถ้วยเล็กที่เพื่อนบ้านเอามาให้ แค่นี้ก็พอสำหรับสองคนแล้ว