สาวปัญญาชนที่ลงชนบทแต่ละคนถือมันเผาคนละหัว ยืนกินกันอยู่หลังประตูครัว
“นี่ เธอว่าเธอดีใจอะไรขนาดนั้น?” เจียงลี่ลี่ถาม เสิ่นอันหนิงกำลังแปะกระดาษหน้าต่างอยู่คนเดียว พลางฮัมเพลงอย่างอารมณ์ดี!
“ไม่รู้สิ!” ลู่ซีเฉิงส่ายหน้า งานที่เธอกำลังทำก็ไม่ใช่หน้าต่างห้องตัวเองเสียหน่อย!
ลู่ซีเฉิงลองคิดสลับมุมดู หากฮั่วจิ้งชวนว่างอยู่ แต่ปล่อยให้เธอทำงานคนเดียว โดยเฉพาะงานที่ต้องอาศัยคนสองคนช่วยกัน เธอคงตบเพียะเข้าให้สักฉาด ตามใจกันจนเคยตัวแล้วสินะ!
“แล้วปัญญาชนสวีล่ะ ทำไมเขาไม่แปะเอง?”
“คงหาที่อู้งานอยู่มั้ง เขาทำงานไม่เก่งนี่!”
เรื่องที่สวีจิ้นหังทำงานไม่เก่งเป็นที่รู้กันทั่วที่พักปัญญาชน เขาหาบน้ำอยู่สามวัน แต่ละวันหาบกลับมาได้แค่ครึ่งถัง แถมหาบทีไรก็เปียกชุ่มไปทั้งตัว พอหาบครบสามครั้ง เสื้อผ้าก็เปียกหมดทุกชุด ฤดูหนาวแดดมีน้อย ตากยังไงก็ไม่แห้ง ผ่านไปสามวันเขาเลยเลิกหาบไปเลย
“เรื่องอื่นไม่พูดถึงนะ แต่เสิ่นอันหนิงก็ดีกับปัญญาชนสวีอยู่ไม่น้อย”
“ปัญญาชนสวีก็ดีกับเธอนะ เพิ่งมาถึงก็ให้ยืมเงินแล้ว!” เงินสิบหยวนที่เสิ่นอันหนิงใช้ตอนพักอยู่เรือนด้านหลังนั่น สวีจิ้นหังเป็นคนให้ยืม ไม่รู้ว่าทีหลังคืนหรือยัง
“นี่ พวกเธอว่า…สองคนนี้มีโอกาสไหม?” เจียงลี่ลี่กินมันเผาจนหมด แล้วชูนิ้วโป้งดำปี๋สองข้างขึ้นมา
“ฉันว่าไม่น่าหรอก พวกเธอไม่เคยได้ยินหรือไง พ่อของสวีจิ้นหังเป็นเจ้าหน้าที่ระดับสูง ครอบครัวเขาคงไม่ยอมให้ลูกชายแต่งกับเสิ่นอันหนิงหรอก!” หลินซูกล่าว เรื่องฐานะเหมาะสมกันมีมาตั้งแต่โบราณ แม้สมัยนี้จะไม่เคร่งครัดเท่าไร แต่คนชนบทแต่งกับคนชนบท คนเมืองแต่งกับคนเมือง ก็ยังเป็นความคิดที่พบเห็นได้ทั่วไป ยิ่งเป็นครอบครัวเจ้าหน้าที่ก็ย่อมต้องหาคนที่ฐานะใกล้เคียงกัน “ถ้าเป็นเฉิงเฉิง ครอบครัวเขาต้องยอมแน่”