หลิวเสี่ยวเฉ่ามองลู่ซีเฉิงอย่างระมัดระวัง “ลู่ซีเฉิงก็ใช้ห้องครัวกับห้องกินข้าวเหมือนกัน ทำไมเธอไม่ต้องจ่ายล่ะ?”
ลู่ซีเฉิงล้วงเงินหนึ่งเหมา ห้าเฟินจากกระเป๋าสตางค์ใบเล็กออกมาวางบนโต๊ะอย่างไม่ใส่ใจ “งั้นรวมของฉันด้วย!”
หลินซูจดลงสมุด “ได้ ไม่ต้องคำนวณใหม่แล้ว ซื้อแป้งเพิ่มอีกสักสองสามเหลี่ยงก็พอ!” จากนั้นก็หันไปถามหลิวเสี่ยวเฉ่า “แล้วของเธอล่ะ?”
หลิวเสี่ยวเฉ่าถึงได้เข้าไปหยิบเงินในห้องอย่างไม่เต็มใจ เมื่อครู่เธอมองเห็นชัดเจนว่าในกระเป๋าสตางค์ของลู่ซีเฉิงมีธนบัตรใบใหญ่หลายใบ แถมยังมีคูปองสารพัดชนิด แค่แป้งนี่ ลู่ซีเฉิงคนเดียวก็ซื้อได้ทั้งหมดแล้ว
เมื่อไม่กี่วันก่อน หลิวเสี่ยวเฉ่าถูกหลี่เจาเต๋อบีบจนไม่มีทางเลือก ต้องส่งเงินกลับบ้านไปสิบหยวน จากนั้นก็ไปซื้อแผ่นแป้งแผ่นใหญ่ที่ตลาด แล้วกลับมาซื้อธัญพืชที่กองการผลิตอีกนิดหน่อย ส่วนฟืน เธอเสียดายเงินจนไม่กล้าซื้อ ตอนนี้จึงขัดสนอย่างหนัก
แต่...
หลิวเสี่ยวเฉ่านึกถึงครั้งที่โทรศัพท์คุยกับทางบ้าน แม่ของเธอถึงกับได้ใจเมื่อได้ยินว่า ลู่ซีเฉิงหาคนรักเป็นหนุ่มบ้านนอกได้แล้ว ลูกสาวของเจียงซู่เจวียนจะถึงกับแต่งกับคนบ้านนอก ใครจะไปเชื่อกันล่ะ!
ไม่ได้การ เธอต้องช่วยประชาสัมพันธ์ในเขตบ้านพักให้ทั่ว จะได้ทำให้เรื่องนี้เป็นจริงขึ้นมา ต่อไปพวกนั้นจะได้ไม่มีโอกาสเสียใจทีหลัง
“ลูกต้องช่วยแม่จับตาดูให้ดีนะ ถ้ายัยหนูนั่นไม่คบกับไอ้หนุ่มบ้านนอกต่อไป แม่จะทำให้ชื่อเสียงป่นปี้ไปเลย”
คบกันแล้วก็เลิกกัน แถมอยู่ในชนบทแบบนั้น จะยังบริสุทธิ์ผุดผ่องได้หรือ? ถึงตอนนั้นต่อให้เจียงซู่เจวียนเก่งกาจแค่ไหน ก็หาบ้านดี ๆ ให้ลูกสาวแต่งเข้าไม่ได้แล้ว หลี่เจาเต๋อแค่นึกถึงวันนั้นก็มีความสุข