พูดถึงตรงนี้ ฮั่วจิ้งชวนก็หัวเราะเบา ๆ ตอนนี้คนกลุ่มนี้นับเป็นเพื่อนของเขาได้แล้วสินะ!
ลู่ซีเฉิงไม่ได้หัวเราะ เธอแทบไม่อยากเชื่อว่าเด็กตัวเล็ก ๆ คนหนึ่งจะใช้ชีวิตอยู่ในเขาตามลำพังได้อย่างไร พอนึกถึงสายตาของคนอื่น ๆ ในกองการผลิต และคำที่ผู้หญิงสองสามคนนั้นเรียกเขาเมื่อคืนว่า ‘ลูกหมาป่าน้อย’ ไฟโกรธไร้ที่มาก็พลุ่งขึ้นในอกจนดวงตาร้อนผ่าว “ในหมู่บ้านยังมีคนอื่นรังแกคุณอีกหรือเปล่า?”
ฮั่วจิ้งชวนส่ายหน้า พวกนั้นไม่กล้าทำอะไรเขา อย่างมากก็แค่เอาไปนินทาลับหลัง ซึ่งเขาไม่ใส่ใจ แต่ลู่ซีเฉิงทนไม่ได้ “คุณโกหก ฉันได้ยินหมดแล้ว พวกเธอเรียกคุณว่าลูกหมาป่าน้อย พวกเธอมีสิทธิ์อะไรมาพูดแบบนั้น ถูกทิ้งไว้ในเขาก็ไม่ใช่ความผิดของคุณสักหน่อย!” เธอปาดน้ำตา ท่าทางเหมือนสัตว์ตัวน้อยที่กำลังโมโห จวนเจียนจะออกไปท้าต่อยกับใครสักคน
ฮั่วจิ้งชวนมองเด็กสาวที่ขนพองด้วยความโกรธ “คุณไม่กลัวฉันเหรอ?”
“ฉันจะกลัวคุณเรื่องอะไร?” หยาดน้ำตาเม็ดหนึ่งเกาะอยู่บนแพขนตา เธอถามอย่างซื่อ ๆ
“ฉันเคยดื่มนมหมาป่า เคยดื่มเลือดหมี เคยกินเนื้อดิบ เรื่องพวกนี้...คุณไม่กลัวเหรอ?” ไม่กลัวหรือว่าในร่างกายของเขามีเลือดสัตว์ป่าไหลเวียนอยู่? ฮั่วจิ้งชวนจ้องดวงตาหงส์ที่ทั้งกระจ่างใสและเย้ายวนคู่นั้น ขอเพียงเธอแสดงความหวาดกลัวออกมาแม้แต่นิดเดียว เขาก็จะ...