ลู่ซีเฉิงเลือกหมั่นโถวไส้คัสตาร์ดลูกเล็กมากินช้า ๆ พลางมองชายหนุ่มที่เหงื่อท่วมกายออกแรงทำงาน พอเธอกินหมั่นโถวหมดสองลูก เขาก็เก็บเกี่ยวข้าวโพดแปลงเล็ก ๆ เสร็จพอดี เขาจัดข้าวโพดให้เรียบร้อย กำลังจะยกขึ้นบ่าเดินกลับ ทันใดนั้นก็มีคนวิ่งมาจากคันนาไกล ๆ
「คุณลู่! คุณลู่!」
ลู่ซีเฉิงลุกขึ้นมองหา 「พี่สามหลี่ ฉันอยู่นี่ค่ะ」 เธอโบกมือ คนที่วิ่งมาคือหลี่เว่ยกั๋ว หลานชายของเลขาธิการพรรคเก่า เขามาหาเธอทำไมกันนะ?
หลี่เว่ยกั๋ววิ่งมาถึง หอบหายใจถี่ 「คุณลู่ มีคนมาที่กองการผลิตของเรา บอกว่ามาหาคุณ ปู่เลยให้ผมมาตาม รีบกลับไปกับผมเถอะครับ!」
มาหาเธอเหรอ?
ลู่ซีเฉิงงุนงง ได้แต่บอกหลี่เว่ยกั๋วว่า 「งั้นพี่สามหลี่รอฉันแป๊บนะคะ」 เธอเก็บกระติกน้ำกับกล่องข้าวของตัวเอง ฮั่วจิ้งชวนหยิบหมวกฟางที่กลิ้งอยู่บนพื้นส่งให้ เมื่อหลี่เว่ยกั๋วเห็นฮั่วจิ้งชวนก็รีบทักทาย 「พี่ชวนก็อยู่ด้วยเหรอครับ จะหาบของกลับที่ทำการกองการผลิตใช่ไหม ให้ผมช่วยนะ!」
「ไม่ต้อง นายเดินนำไป」 เขาให้ลู่ซีเฉิงเดินตรงกลาง ส่วนตัวเองหาบของเดินรั้งท้าย
「พี่สามหลี่รู้ไหมคะว่าใครมาหาฉัน?」 ลู่ซีเฉิงถามอย่างสงสัย
หลี่เว่ยกั๋วส่ายหน้า 「ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน ยังไม่เห็นตัวคนเลย」
ก็ได้! เธอหันกลับไปมองฮั่วจิ้งชวน เขาหาบตะกร้าใบใหญ่สองใบ เดินบนคันนาแคบ ๆ ด้วยรองเท้าฟางขาด ๆ ได้มั่นคงยิ่งกว่าเธอเสียอีก
「พี่ฮั่ว หิวน้ำไหมคะ ในกระติกฉันยังมีน้ำอยู่ เอาสักหน่อยไหม?」 เมื่อกี้เขากินหมั่นโถวกับไข่ไปแล้ว แต่ยังไม่ได้ดื่มน้ำสักอึก
「เธอดื่มเถอะ ฉันไม่หิว」 น้ำเสียงของเขาราบเรียบ แต่หลี่เว่ยกั๋วได้ยินแล้วถึงกับตกใจ พี่ชวนของเขาเคยรับบทสนทนากับผู้หญิงตั้งแต่เมื่อไรกัน? เขาอดหันไปมองข้างหลังไม่ได้