ฮั่วจิ้งชวนเอียงหน้า ปลายจมูกคลอเคลียจมูกเธอเบา ๆ “คิดอะไรอยู่เหรอ?”
ลู่ซีเฉิงยิ้มจนเกิดลักยิ้มตื้น ๆ “คิดว่าจะซ่อนพี่ไว้”
ซ่อนเอาไว้ ไม่ให้ใครเห็นทั้งนั้น
ฮั่วจิ้งชวนหัวเราะเบา ๆ เขายินดีที่ได้เห็นเธอทำตัวเอาแต่ใจและไร้เหตุผลแบบนี้
เขาซุกหน้าลงตรงซอกคอเรียวของเธอ จุมพิตใบหูนุ่มนิ่ม “น้องสาว พี่เป็นของเธอ”
ลู่ซีเฉิงจั๊กจี้จนหดคอ พูดกันอยู่ดี ๆ ก็จับโน่นแตะนี่อีกแล้ว เธอจะถูกพี่ทำเสียคนอยู่แล้วนะ!
ฮั่วจิ้งชวนไม่ได้ขยับอีก เพียงกอดเธอไว้ ดื่มด่ำกับช่วงเวลาแสนสงบสุขนี้
คุณหนูลู่เป็นตัวทำลายบรรยากาศตัวฉกาจ ขณะที่ชายหนุ่มกำลังคิดถึงเรื่องรัก ๆ ใคร่ ๆ อยู่เต็มหัว จู่ ๆ เธอก็ถามขึ้นมา “หวังชุนไฉบอกว่าเด็ก ๆ ชอบแข่งกันฉี่ ใครฉี่ได้ไกลกว่ากัน ตอนเด็ก ๆ พี่เคยแข่งกับคนอื่นไหม?”
เขาเคยบอกว่า ตอนออกจากเขามาอายุแค่แปดเก้าขวบ ยังเด็กกว่าปังจื่อตอนนี้เสียอีก!
ทำลายบรรยากาศชะมัด!
“ไม่เคย” เสียงฮั่วจิ้งชวนอู้อี้ “พี่ไม่ได้เด็กขนาดนั้น” หลังจากออกจากเขามา พวกนั้นก็เอาแต่ชวนเขาต่อยตี แข่งฉี่อะไรกัน เขาไม่ใช่เด็กเล็กเสียหน่อย
“จริงเหรอ?” ลู่ซีเฉิงยังสงสัย “แล้วถ้าแข่งกัน พี่จะชนะไหม?”
จะให้ตอบยังไงล่ะ ถ้าบอกว่าชนะ ก็ยิ่งดูเด็กไปใหญ่ ถ้าบอกว่าไม่ชนะ ก็อ่อนปวกเปียกเกินไปไหม!
ฮั่วจิ้งชวนผละออกจากเธอ หน้าผากแนบหน้าผากเธอ ก่อนเค้นคำถามออกมาผ่านไรฟัน “อยากดูเหรอ?”
ลู่ซีเฉิงอ้าปากน้อย ๆ “ฉัน… ฉันไม่อยากดูนะ” เธอรีบร้อนอธิบาย “ฉันแค่รู้สึกว่ามันน่าสนใจดี”