คำโบราณว่าไว้ “พ้นวันล่าปาก็เข้าสู่ปีใหม่” ธรรมเนียมของหน่วยการผลิตเฉียนจิ้นคือฆ่าหมูในวันที่ 26 เดือนสิบสอง วันที่ 25 เดือนสิบสอง หมูอ้วนในคอกก็ได้กินอาหารมื้อสุดท้ายของชีวิต รอวันถูกเชือด
การแบ่งเนื้อหมูของทีมผลิตยังคงคำนวณตามจำนวนคนและสัดส่วนแต้มแรงงาน
หมูที่หนักเกิน 130 ชั่งจะมีชั้นไขมัน เนื้อหมูไม่เหมือนธัญพืช ธัญพืชแต่ละบ้านแทบไม่ต่างกัน อย่างมากก็แค่หัวมันเทศใหญ่เล็กไม่เท่ากัน ถึงอย่างไรก็กินเหมือนกัน แต่เนื้อหมูมีทั้งส่วนมัน ส่วนกระดูกที่มีเนื้อติดไม่มาก เครื่องใน และอื่น ๆ การแบ่งจึงต้องพิถีพิถันมาก
หากแบ่งตามรายชื่อ คนที่อยู่ต้น ๆ เลือกเนื้อดีไปก่อน ก็ไม่ยุติธรรมกับคนที่อยู่ท้าย ๆ เพราะฉะนั้นหน่วยการผลิตเฉียนจิ้นจึงใช้วิธีจับฉลาก ชาวบ้านมีคำพูดติดปากว่า “คนถึงคราวจับฉลากก็ต้องยอมตาย” เมื่อจัดสรรด้วยการจับฉลาก ต่อให้ไม่เต็มใจแค่ไหนก็ต้องยอมรับ
พวกเขาเขียนชื่อใส่กระดาษแผ่นเล็ก ๆ แล้ววางลงในกรอบ ไม่มีใครมองเห็น คนจดแต้มแรงงานจะเป็นผู้จับฉลาก ครอบครัวไหนถูกจับได้ก็ขึ้นไปรับส่วนแบ่งเนื้อ
ลู่ซีเฉิงแค่มาดูความครึกครื้นเท่านั้น เธอมีแต้มแรงงานอยู่ไม่กี่แต้ม แบ่งเนื้อได้ไม่กี่ขีดหรอก
เสียงหมูร้องโหยหวนดังขึ้นหลายครั้ง หมูที่ถูกมัดขาทั้งสี่ถูกกดลงบนแท่นหินยาว
คนทั้งหมู่บ้าน ทั้งชายหญิงเด็กและคนแก่ ต่างพากันมาดู
ฮั่วจิ้งชวนมีประสบการณ์ฆ่าหมูมาก หวังหม่านถุนเลยเรียกเขามาช่วยงาน
ชายสี่คนช่วยกันกดหมูไว้ เขาถือมีดเล่มหนึ่ง พอจรดมีดเตรียมแทงเข้าที่คอหมูแล้วเงยหน้าขึ้น ก็เห็นเด็กสาวกำลังจ้องมาทางนี้ไม่กะพริบตา