สวีจิ้นหังถือหมั่นโถวในมือ กินก็ไม่ใช่ ไม่กินก็ไม่เชิง เขาเองก็คิดว่าการหักเสบียงของปัญญาชนหญิงที่ลงชนบทไปอุดหนุนปัญญาชนชายเป็นเรื่องไม่เหมาะ แต่ลู่ซีเฉิงกลับเปิดโปงเรื่องนี้ตรงเกินไป ต่อไปคงต้องเจอหน้ากันทุกวัน แบบนี้เธอมีโอกาสถูกคนอื่นกีดกันได้ง่าย ส่วนจางเจียหนิงไม่สนใจ ขอแค่อย่าหักเสบียงของเขาก็พอ
“ทำงานเกษตรเป็นข้อกำหนด พวกเรามาที่นี่ก็เพื่อพัฒนาชนบทสังคมนิยม ทุกคนต้องทำงานเกษตร” ปัญญาชนชายคนหนึ่งโต้แย้ง
“แล้วมีกฎข้อไหนบอกให้พวกคุณกินเสบียงของปัญญาชนหญิงหรือไง?” ลู่ซีเฉิงเหลือบมองนาฬิกาข้อมือ “เอาอย่างนี้ เราไปหาหัวหน้ากองการผลิตกันตรง ๆ ให้เขาตัดสินว่าเรื่องนี้ควรจัดการยังไง!”
“ไม่ได้” หลิวเชาอิงคัดค้านเป็นคนแรก “เรื่องในที่พักปัญญาชนของเรา ทำไมต้องเอาไปพูดข้างนอกด้วย อยากให้คนอื่นหัวเราะเยาะหรือไง คนในหมู่บ้านจะคิดว่าพวกเราไม่สามัคคีกัน แล้วต่อไปต้องรังแกพวกเราแน่”
ลู่ซีเฉิงหัวเราะเย็นชา “ทำเรื่องแบบนี้ได้แล้วยังกลัวคนอื่นหัวเราะเยาะอีกเหรอ! สามัคคีงั้นเหรอ? ใช่ พวกเธอสามัคคีกันมาก เธอกับผู้ชายกลุ่มนี้ร่วมมือกันรังแกปัญญาชนหญิงคนอื่น ๆ พวกเราจากบ้านเกิดมาลงชนบท ยังไม่ทันถูกคนในหมู่บ้านรังแก ก็ถูกปัญญาชนที่มาด้วยกันรังแกเสียก่อน น่าขำจริง ๆ!”
ปัญญาชนหญิงอีกห้าคนเห็นด้วยกับข้อเสนอของลู่ซีเฉิง “ใช่ พวกเราไปหาหัวหน้ากองการผลิตกัน พวกเราจะทวงความเป็นธรรมให้ตัวเอง” พวกเธอทนกับการต้องอยู่ต่ำกว่าปัญญาชนชายและต้องยกทุกอย่างให้พวกเขามานานพอแล้ว