“คนละ 40 จิน จะเอาแป้งข้าวโพดหรือแป้งบัควีต หรือจะเอาแป้งข้าวโพด 20 จินกับแป้งบัควีต 20 จิน?” คลังเก็บเสบียงของหน่วยการผลิตเฉียนจิ้นอยู่ข้างสำนักงานกองการผลิต เป็นธรรมเนียมที่ปัญญาชนที่ลงชนบทจะมายืมเสบียง
“ไม่มีข้าวสารเหรอคะ?” ลู่ซีเฉิงถาม เธอไม่ชอบทั้งแป้งบัควีตและแป้งข้าวโพด
หญิงวัยกลางคนที่รับผิดชอบแบ่งเสบียงหัวเราะ “โธ่เอ๊ย แม่หนู ข้าวสารน่ะ คนบ้านนอกอย่างพวกเราจะมีปัญญากินได้ยังไง ปีใหม่เทศกาลต่าง ๆ ยังแทบไม่ได้กินสักมื้อ ส่วนแป้งสาลีขัดขาว ฉันแบ่งให้เธอได้นิดหน่อยก็แล้วกัน แต่สิ้นปีต้องหักแต้มแรงงานนะ เธอมีแต้มแรงงานมากพอหรือเปล่าล่ะ?”
ลู่ซีเฉิงไม่มี เธอจึงเลือกเอาแป้งข้าวโพด 40 จิน แต่แค่แป้งข้าวโพด 40 จินนี่ เธอยังไม่รู้เลยว่าจะเอาอะไรมาใช้คืน!
“ถุงนี่ให้ยืมไปก่อน ไว้เอามาคืนด้วยล่ะ” หญิงวัยกลางคนยื่นถุงที่ใส่เสบียงให้พวกเขา
เสบียง 40 จินไม่ใช่ของเบา ลู่ซีเฉิงยกมันขึ้นมาอย่างทุลักทุเล เดินโซเซไปมา
“สหายลู่ ให้ผมช่วยไหมครับ?” สวีจิ้นหังยื่นมือจะรับถุงของเธอ ลู่ซีเฉิงส่ายหน้า “ไม่ต้องค่ะ ฉันไหว”
ไม่ไกลนัก เงาร่างสูงใหญ่ยืนอยู่ตรงมุมหนึ่ง เขาเพิ่งไปที่นา จึงไม่เจอเธอ และตามหาอยู่บนถนนตั้งนาน ยังดีที่เธอกลับมาแล้ว เมื่อเห็นร่างเล็กบอบบางเดินโซเซอย่างยากลำบาก พลางหิ้วถุงของหนัก เขากำมือแน่น ข่มใจไม่ให้เดินเข้าไปช่วย
ลู่ซีเฉิงขนเสบียงกลับไปไว้ในห้องของตัวเอง แล้วรีบรุดไปบ้านช่างไม้ชราเพื่อสั่งทำตู้ เธอทำตามคำแนะนำของช่างไม้ สั่งทำตู้เตียงเตาขนาดใหญ่หนึ่งใบ โต๊ะเตียงเตาหนึ่งตัว และราวแขวนเสื้อผ้าอีกหนึ่งอัน