ดวงตาเรียวยาวของชายหนุ่มหรี่ลงเล็กน้อย ลึกล้ำดุจหมาป่า แฝงไอเย็นยะเยือกจนเสียดกระดูก: มาแล้ว
เขาคว้าถ้วยบนโต๊ะอย่างรวดเร็ว เทน้ำลงบนกองไฟ เสียงฉ่า! ดังขึ้น เปลวไฟมอดดับ หลี่อวี้เฉวียนมองเขา ส่งสัญญาณถามอย่างเงียบงัน
ฮั่วจิ้งชวนพยักหน้าเล็กน้อย บ้านพักของกองการผลิตอยู่นอกคลังสินค้า ถือเป็นห้องปีกห้องหนึ่งของคลังสินค้า หากมีคนเดินมาจากที่ไกล ๆ ก็ไม่มีทางสังเกตเห็นว่ามีคนอยู่ที่นี่ในทันที
ห้ามทำให้อีกฝ่ายไหวตัว
หวงเคราพาคนเดินไปข้างหน้าอย่างระมัดระวัง พลางสังเกตสถานการณ์ไปด้วย พวกเขาทำเรื่องแบบนี้จนชินแล้ว การเคลื่อนไหวจึงเบามาก คนที่นอนอยู่ในบ้านปิดประตูหน้าต่างมิดชิด ย่อมยากจะรู้ตัวว่ามีความเคลื่อนไหวอยู่ด้านนอก
เมื่อมาถึงทางแยก อาศัยแสงจันทร์ พวกเขาก็เห็นคลังสินค้าหลังใหญ่ที่อยู่ไม่ไกล ตัวอาคารสูงกว่าบ้านทุกหลังในหมู่บ้านมาก ที่นี่แหละ
หวงเคราทำมือส่งสัญญาณ แล้วผลักหวงจินเป่าไปข้างหน้า “แกไปสำรวจทาง”
หวงจินเป่าไม่กล้าขัดคำสั่ง เขาสูดน้ำมูกน้ำลาย ก่อนหดหัวหดคอมองซ้ายมองขวา จากนั้นก็เดินอ้อมบ้านหลังเล็ก เตรียมจะผ่านปากตรอก แต่กลับเกือบชนเข้ากับคนที่เดินออกมาพอดี
ทั้งคู่ถอยหลังพร้อมกัน หวงจินเป่ายังไม่ทันตั้งตัว ชายที่อยู่ตรงหน้าก็วิ่งหนีสุดชีวิต พร้อมส่งเสียง “ติ๊ด ๆ” ประหลาดออกมาเป็นระยะ
กว่าหวงจินเป่าจะรู้ว่าพวกเขาถูกจับได้แล้ว เสียงฆ้องทองแดงก็ดังขึ้น “ตึง ๆ”
หวงเครากัดฟัน “แย่แล้ว รีบไป!”