ตอนเย็น ฮั่วจิ้งชวนแวะมา ลู่ซีเฉิงซ่อนจดหมายไว้เรียบร้อยแล้ว เขาไม่ได้ถามอะไร ขอแค่ที่บ้านไม่มีเรื่องก็พอ หลังจากกินข้าวเสร็จ เขาก็หยิบหนังวัวมาศึกษาวิธีทำรองเท้า
“เต้าหู้ทอดของฉันล่ะ?” ลู่ซีเฉิงพิงไหล่เขา มองเขาง่วนอยู่กับงาน ตอนบ่ายพอเอาจดหมายกลับบ้าน เธอก็ลืมเต้าหู้ไปเสียสนิท
“วางไว้ที่บ้าน เก็บไว้ทำให้เธอ” ฮั่วจิ้งชวนเอียงหน้ามาจุ๊บหน้าผากเธอ ก่อนคลุมเสื้อทหารตัวใหญ่ให้ “ไม่ไปนอนบนเตียงอุ่นหรือ?”
“ไม่เอา ฉันชอบแบบนี้!” ลู่ซีเฉิงคล้องแขนเขาไว้ข้างหนึ่ง “คุณเคยทำรองเท้าด้วยเหรอ?”
“อืม ก่อนหน้านี้เคยเรียนจากคุณลุงคนหนึ่งที่กองการผลิตอีกแห่ง” ฮั่วจิ้งชวนเล่าไปเรื่อย ๆ รองเท้าชนิดนี้เรียกว่ารองเท้าอูลา พื้นรองเท้ากับตัวรองเท้าทำจากหนังวัว ด้านในยัดหญ้าอูลาที่ทุบจนนุ่ม เป็นเครื่องกันหนาวหลักของผู้คนในภาคตะวันออกเฉียงเหนือสมัยก่อน
“ถ้าอย่างนั้นตอนนี้คงไม่ค่อยมีแล้วสินะ ฉันไม่เห็นใครในกองการผลิตของเราใส่เลย”
“หนังวัวหายาก หนังสัตว์ทั่วไปใส่เดินแล้วขาดง่าย แถมแถวนี้ก็ไม่มีหญ้าอูลา” ฮั่วจิ้งชวนตั้งใจจะเย็บหนังแกะรองไว้ด้านใน ขนแพะที่เขาเลี้ยงไว้ไม่หนาเท่าขนแกะ แต่หนังแข็งแรงและทนแรงดึงได้ดีกว่า ใส่ได้นานกว่า
ฮั่วจิ้งชวนตัดหนังวัวให้ได้ขนาดพอดี เขารู้ขนาดเท้าตัวเองอยู่แล้ว ไม่ต้องเอามาทาบ จึงหยิบเข็มมาร้อยด้ายทันที ลู่ซีเฉิงแย่งไป “ฉันช่วยเอง ใช้ด้ายกี่เส้น?” ตอนนี้สายตาเธอดีมากเลยนะ!
“สี่เส้นแล้วกัน จะได้ทน!” ฮั่วจิ้งชวนถือไฟฉายส่องมือเธอ สายตาของเขากลับจับอยู่ที่ใบหน้าเธอ เธอก้มหน้า ขนตายาวงอนทอดเงาเป็นชั้นบนใบหน้าเนียนไร้ตำหนิ ใต้จมูกโด่งเป็นริมฝีปากสีแดงระเรื่อที่ชอบทั้งยิ้มทั้งร้องไห้ นิ้วเรียวละเอียดขยับจับเข็มกับด้ายอย่างเก้ ๆ กัง ๆ สีหน้าจริงจัง