พัสดุคราวนี้ไม่ได้ใหญ่โตอะไร ฮั่วจิ้งชวนเซ็นรับแล้วเดินออกจากที่ทำการไปรษณีย์ แต่จู่ ๆ ก็นึกอะไรขึ้นมาได้ จึงหันกลับเข้าไปหาเจ้าหน้าที่ด้านในแล้วบอกว่า “สหายครับ ผมขอโทรศัพท์หน่อย!” คราวก่อนหยางจี้จงทิ้งเบอร์ไว้ตอนกลับไป และบอกเขาว่าที่ทำการไปรษณีย์โทรศัพท์ได้ หากมีธุระก็ติดต่อไปหาได้
ฮั่วจิ้งชวนหยิบกระดาษแผ่นเล็กจากกระเป๋า กดหมายเลขตามที่จดไว้ ผ่านการต่อสายอยู่หลายครั้ง ในที่สุดก็โทรติด ปลายสายเป็นบ้านพักในบริเวณบ้านของหยางจี้จง ฟังจากเสียงแล้ว คนรับสายเป็นชายสูงวัย ฮั่วจิ้งชวนบอกว่าต้องการคุยกับใคร ชายสูงวัยก็รีบไปตามคนมาให้
ราวห้านาทีต่อมา ปลายสายก็ยกหูขึ้นอีกครั้ง เสียงผู้ชายฟังสบาย ๆ ดังขึ้น “ฮัลโหล ใครโทรหาฉันเหรอ?”
“จงจื่อ ฉันเอง!” เสียงของฮั่วจิ้งชวนจดจำได้ง่าย หยางจี้จงฟังแวบเดียวก็จำได้ทันที ท่าทีเปลี่ยนเป็นประจบประแจงขึ้นมาทันควัน “พี่ชวนเหรอ? พี่ชวนมีธุระอะไรเหรอ ทางนั้นหนาวหรือยัง ฝ้ายที่เอากลับไปคราวก่อนพอใช้ไหม ฉันเหลือไว้ในบ้านพักอีกหลายชั่ง ถ้าไม่พอก็ไปเอาได้เลย!” เขาพูดจ้อไม่หยุดราวกับหญิงชรา
ตอนนั้นที่เขาทิ้งเบอร์ไว้ก็แค่เผื่อเอาไว้เท่านั้น ไม่เคยคิดเลยว่าพี่ชวนจะโทรหา พอได้รับสายก็ทั้งตื่นเต้นทั้งดีใจ
หยางจี้จงคุยไม่หยุด “พี่ชวน พี่ไม่รู้หรอกว่าการอยู่บ้านมันน่าเบื่อแค่ไหน มีแต่อาใหญ่ป้าน้อยกับเรื่องจุกจิกของบ้านโน้นบ้านนี้ ยังไม่สู้ไปขาย...”