ลู่ซีเฉิงมองขนมกระต่ายขาวก้อนโตสองก้อนตรงหน้า
“แม่ยัดเยียดให้ฉันมาตั้งแต่เช้า ฉันไม่ชอบกินลูกอม เอาให้พวกเธอกินเถอะ” สวีจิ้นหังยิ้มอย่างอ่อนโยน
“พี่ ทำไมไม่ถามผมบ้างล่ะ ผมชอบกินลูกอมนะ!” จางเจียหนิงพูดอย่างไม่พอใจ พี่สวีกำลังเห็นผู้หญิงสำคัญกว่าเพื่อนชัด ๆ
“ผู้ชายตัวโตอย่างนายจะกินลูกอมไปทำไม!”
ผู้ชายตัวโตแล้วกินลูกอมไม่ได้หรือไง ดูถูกผู้ชายกันหรือไง? จางเจียหนิงไม่กล้าพูดออกไป เขาดูออกว่าพี่สวีสนใจสาวปัญญาชนที่สวยคนนี้อยู่ชัด ๆ เขาไม่กล้าทำลายเรื่องดี ๆ ของพี่หรอก!
ลู่ซีเฉิงกลับไม่รับ เธอล้วงลูกอมผลไม้ออกมาจากกระเป๋าแล้ววางลงบนโต๊ะ “ฉันกินอันนี้ก็พอแล้ว”
ขนมนมกระต่ายขาวอร่อยก็จริง แต่ของยุคนี้ใส่วัตถุดิบเต็มที่ ขนมเลยทำออกมาเม็ดใหญ่เป็นพิเศษ ตอนกินอยู่บ้านเธอเคยเอาเข้าปากทั้งเม็ด ปากแน่นจนขยับไม่ได้ น้ำลายไหลย้อย คุณหนูลู่รักหน้าตัวเองจะตาย เธอไม่อยากขายหน้าต่อหน้าคนอื่นหรอก
เธอหยิบรสส้มขึ้นมาอมไว้ในปาก “พวกเธอก็กินด้วยสิ!”
บรรยากาศชวนกระอักกระอ่วนขึ้นมาชั่วขณะ เสิ่นอันหนิงเห็นดังนั้นจึงเดินเข้ามาพูดก่อน “ขอฉันสักเม็ดได้ไหม ตอนรีบออกมาเมื่อกี้ลืมหยิบติดตัวมาน่ะ”
สวีจิ้นหังจึงยกขนมนมกระต่ายขาวทั้งสองก้อนให้เธอ
เสิ่นอันหนิงรับขนมมา แล้วเหลือบมองลู่ซีเฉิงอย่างดูแคลน สวยก็จริง แต่เอาใจผู้ชายไม่เป็น แล้วจะมีประโยชน์อะไร เสียดายหน้าตาสวย ๆ แบบนั้นจริง ๆ
ตอนนั้นเอง พนักงานตรวจตั๋วก็เดินเข้ามา
“ตรวจตั๋วแล้วนะ กลับไปนั่งที่ของตัวเอง เอาตั๋วออกมาด้วย”