ลู่ซีเฉิงโอบคอฮั่วจิ้งชวนไว้ด้วยสองแขน “ห้ามเอาเรื่องที่ฉันหกล้มไปบอกใครนะ ไม่งั้นฉันจะไม่คุยกับคุณแล้ว!”
คำขู่เสียงออดอ้อนแบบนี้ ทำเอาใครก็ปฏิเสธไม่ลง
ค่ำคืนมืดสนิท ในหมู่บ้านไม่มีแม้แต่เงาคน ฮั่วจิ้งชวนเดินไปตามทางเล็ก ๆ ในกระเป๋าเขามีไฟฉาย แต่ไม่ได้เปิด คืนนี้ก็ไร้แสงจันทร์เช่นกัน ราตรีเงียบสงัด เกล็ดหิมะบนกิ่งไม้ร่วงลงบนผืนหิมะหนาที่ทับถมกัน ฟังดูคล้ายมีเสียงเสียดสีกันแผ่วเบา
ลู่ซีเฉิงคลายแขนออก ฮั่วจิ้งชวนประคองข้อพับเข่าของเธอไว้แน่น จึงไม่ต้องกลัวว่าจะตก เธอถอดถุงมือแล้วโอบคอเขาอีกครั้ง
เมื่อสัมผัสได้ถึงมือนุ่มนิ่มที่แนบลงมา ฮั่วจิ้งชวนก็คลายผ้าพันคอออกเล็กน้อย แล้วห่อมือเธอไว้ “กลัวไหม?”
“ไม่กลัว!” ปกติลู่ซีเฉิงค่อนข้างกลัวความมืด แต่ตอนนี้แผ่นหลังของชายหนุ่มกว้างและอบอุ่น เธอซบอยู่บนนั้น แม้แต่ราตรีมืดมิดก็ราวกับมีแสงสว่างแต่งแต้ม
“ถ้ากลัวก็กอดฉันให้แน่น!” ฮั่วจิ้งชวนเดินไม่เร็ว ทั้งสองพูดคุยกันเสียงเบา ลู่ซีเฉิงแกว่งเท้าน้อย ๆ อย่างสบายอารมณ์ “คุณจะไปตรวจตราสายไหม?”
“ไม่หรอก!” เขาไม่จำเป็นต้องไปทุกคืน แค่เตรียมป้องกันไว้ก่อน จนกว่าคนจากกองการผลิตถ้ำหลงเหมียนจะมา เขาก็ต้องคอยระแวดระวังอยู่ตลอด
“น้ำขิงของพวกเขาใครเป็นคนต้มเหรอ?”
“พวกเขาต้มกันเอง” ฮั่วจิ้งชวนไม่ได้ใจดีถึงขั้นไปต้มของให้คนอื่น
“ฮึ น้ำขิงที่คุณต้มไม่อร่อยเลย!” ทั้งเผ็ดทั้งไม่หวาน
“ยาแม้ขมปากแต่ช่วยรักษาโรคได้!” เขาปล่อยให้เธอกินของหวานมากเกินไปไม่ได้