เดินมาได้ครึ่งทาง ลู่ซีเฉิงก็นึกขึ้นได้ว่าตัวเองยังตากผ้าห่มไว้ จึงดึงชายเสื้อฮั่วจิ้งชวนเบา ๆ “ฉันไม่ไปบ้านคุณแล้ว ฉันจะกลับที่พักปัญญาชน”
“เป็นอะไรไป?”
“ฉันตากผ้าห่มไว้ ต้องกลับไปเฝ้าที่บ้าน! เผื่อมีใครแกล้งผ้าห่มสวย ๆ ของฉันขึ้นมาจะทำยังไง!”
“เดี๋ยวฉันไปช่วยเก็บกับเธอ!” ฮั่วจิ้งชวนชี้ไปทางดวงอาทิตย์ ตอนนี้ยังไม่เย็นมาก
“ไม่ต้อง ฉันทำเองได้ คุณไปทำธุระของคุณเถอะ ฉันไปแล้วนะ!” พูดจบเธอก็วิ่งตึกตักจากไป
ฮั่วจิ้งชวนมองแผ่นหลังที่กระโดดโลดเต้นของเธอห่างออกไป ในใจพลันรู้สึกห่อเหี่ยวขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ เพราะรู้สึกว่าตัวเองไม่เป็นที่ต้องการ
เมื่อกลับถึงบ้าน หวังหลินซงกับหวังชุนไฉกำลังใช้กระดาษทรายขัดแผ่นไม้ พอเห็นเขากลับมาคนเดียว ทั้งคู่ก็ถามด้วยความสงสัยว่า “ปัญญาชนลู่ล่ะ?”
“กลับที่พักปัญญาชนไปแล้ว!” ฮั่วจิ้งชวนก้มลงเริ่มทำงานเช่นกัน
ผู้ชายทั้งสองสบตากัน เมื่อครู่ยังพูดคุยหัวเราะกับปัญญาชนลู่อยู่เลย พอเธอจากไปก็เปลี่ยนสีหน้าไปคนละคน ช่างเห็นแก่ตัวจริง ๆ
ช่วงบ่าย ลู่ซีเฉิงนั่งอ่านหนังสือผึ่งแดดอยู่ข้างผ้าห่ม สวีจิ้นหังกับเสิ่นอันหนิงก็ยกเก้าอี้มานั่งในลานบ้านด้วย สวีจิ้นหังชวนคุยทั้งที่ไม่มีเรื่องจะคุย “ปัญญาชนลู่ แม่ฉันบอกว่าพอตากผ้าห่มแล้วต้องตบแรง ๆ สองสามทีให้ฝุ่นหลุดออกมา ถึงจะสะอาด!”
เสิ่นอันหนิงมองเขาอย่างชื่นชม “ปัญญาชนสวี คุณเก่งจังเลยนะ เรื่องแบบนี้ก็ยังรู้ด้วย เหมือนพ่อฉันเลย พ่อไม่รู้อะไรสักอย่าง บอกว่าเรื่องพวกนี้ควรให้ผู้หญิงเป็นคนใส่ใจ”