ฮั่วจิ้งชวนไม่พูดอะไร เพียงใช้นิ้วแกล้งขูดฝ่าเท้าเธอเป็นเชิงข่มขู่ ลู่ซีเฉิงกลัวท่านี้ของเขาที่สุด จึงรีบยอมแพ้ เธอเกาะไหล่ชายหนุ่มแล้วนั่งลงบนตักเขา “อย่าจั๊กจี้สิ ฉันยังไม่ค่อยสบายอยู่นะ!”
“จะเป็นเด็กดีไหม?” ฮั่วจิ้งชวนปรับท่าให้เธอนั่งสบายขึ้น วันนี้เขาไม่คิดจะแกล้งเธออยู่แล้ว
“เป็นเด็กดีแล้วค่ะ” ลู่ซีเฉิงพึมพำเสียงเบา ซบหน้ากับซอกคอเขา ทำท่าน่าสงสาร
“ต่อไปยังจะแอบกินอีกไหม?”
“ไม่แอบกินแล้ว”
ฮั่วจิ้งชวนรวบผมยาวของลู่ซีเฉิงทัดหลังหู แล้วจูบติ่งหูเธอเบา ๆ “ของเธอทั้งหมดเลย ฉันไม่แย่งหรอก”
ลู่ซีเฉิงเหลือบตามองเขาค้อน ๆ โกหก! คราวก่อนลูกพลับสองลูก เขากินไปตั้งเยอะ ส่วนเธอได้กินแค่ก้นลูก แต่เธอไม่กล้าพูดออกไป
ฮั่วจิ้งชวนกอดเธอ วางมือลงบนท้องน้อยแล้วนวดให้ ลู่ซีเฉิงครางอย่างสบายใจ เธอเอียงหน้าไปถูไถกับลำคอเขา กลม ๆ นุ่ม ๆ สนุกจัง!
“เฉิงเฉิง!” ชายหนุ่มหอบหายใจเสียงต่ำ มือที่นวดท้องน้อยเธอพลันออกแรงขึ้น ลู่ซีเฉิงกำลังมีประจำเดือนอยู่ จู่ ๆ ก็ปวดหน่วงอย่างรุนแรง เธอตัวแข็ง ไม่กล้าขยับ ก่อนจะทำปากยื่นแล้วตีเขา “ทำอะไรน่ะ?”
ฮั่วจิ้งชวนกัดฟัน เธอยังกล้าถามอีกหรือ?
สาวน้อยก่อเรื่องแล้วยังเถียงข้าง ๆ คู ๆ “ฉันตอบแทนเธอด้วยความรักต่างหาก!”
ทุกครั้งที่เธอจูบเขาแบบนี้ เขาก็มีความสุขมากนี่นา แค่แรงมือหนักไปหน่อยจนทำให้เอวเธอเจ็บ
ฮั่วจิ้งชวนจะทำอะไรกับเธอได้ล่ะ? คุณหนูตัวน้อยของบ้าน แถมยังอยู่ในช่วงพิเศษแบบนี้ ต่อให้เลยเถิดไปกว่านี้ เขาก็ทำได้แค่อดทนแล้วตามใจเธอ