ตอนนี้พอฮั่วจิ้งชวนพูดแบบนั้น เธอก็ยังไม่ค่อยวางใจนัก จึงยืนอยู่บนเตียงเตาแล้วก้มลงมองเขา ก่อนจะดึงเสื้อผ้าของเขาไปมา “ขอตรวจอีกหน่อย”
ฮั่วจิ้งชวนยิ้มมุมปากอย่างเอ็นดู ยอมถอดเสื้อคลุมกับเสื้อกั๊กขนแกะออก เหลือเพียงเสื้อไหมพรมกับเสื้อชั้นในแขนยาว จากนั้นก็จับมือของหญิงสาวมาวางตรงหัวใจ “ลองสัมผัสดูสิ”
ลู่ซีเฉิงกะพริบตาปริบ ๆ นิ้วค่อย ๆ ลูบไล้ไปบนเสื้อไหมพรมสีดำ เนื้อผ้าขนแคชเมียร์แท้นุ่มมือมาก แต่ใต้เสื้อไหมพรมคือแผงอกแข็งแกร่งของเขา
จู่ ๆ เธอก็ย่อตัวลง คุกเข่าข้างหนึ่งแนบใบหูไว้กับอกเขา “ตึก ตึก ตึก” เสียงหัวใจเต้นหนักแน่นและทรงพลัง
“สบายใจแล้วหรือยัง?” ฮั่วจิ้งชวนลูบผมยาวของเธอ นิ้วชี้พันปอยผมเส้นหนึ่งเล่นอย่างเพลิดเพลิน
“ฮึ ใครใช้ให้พี่เคยมีประวัติไม่ดีมาก่อนล่ะ จะมาโทษฉันที่ไม่เชื่อพี่ไม่ได้หรอก!”
“ต่อไปจะไม่ทำอีกแล้ว” ฮั่วจิ้งชวนรู้ว่าเธอหมายถึงเรื่องที่เขาบาดเจ็บตอนล่าหมูป่าครั้งก่อน
กลัวเธอจะหนาว ฮั่วจิ้งชวนจึงอุ้มเธอกลับไปนั่งบนเตียงเตา ส่วนตัวเขานั่งลงตรงขอบเตียง ก้มมองดวงตาที่แดงเรื่อของเธอ “ร้องไห้เหรอ?”
“เปล่าสักหน่อย!” ลู่ซีเฉิงแย้ง เธอไม่ได้ร้องไห้จริง ๆ ก่อนหน้านี้ตอนเป็นห่วงเขา เธอก็ไม่คิดจะร้องไห้ต่อหน้าคนอื่น
แต่พอได้เจอเขา น้ำตาก็เอ่อคลออยู่ในเบ้าตา ทว่าเธอกลับฝืนกลั้นเอาไว้ได้
หญิงสาวเติบโตขึ้นแล้ว รู้จักเอาใจใส่คนอื่น ฮั่วจิ้งชวนรู้สึกยินดี แต่ความเสียใจกลับมีมากกว่า
เขาจูบเปลือกตาเธอแผ่วเบา แล้วพึมพำว่า “ไม่ต้องฝืนกลั้นไว้หรอก”
ถ้าเธอร้องไห้ เขาก็ปวดใจ หากเธอฝืนไม่ร้อง เขาก็ยิ่งเจ็บปวด