“ไม่ลำบากหรอก ไม่ลำบากเลย” ตาเฒ่าหวังหัวเราะร่า แทบอยากให้เรื่องดี ๆ แบบนี้เกิดขึ้นอีกสักหลายครั้ง
เมื่อวานเช้า ฮั่วจิ้งชวนออกไปหาหวังหม่านถุน บอกว่าจะยืมวัวกับเลื่อนหิมะไปตัวอำเภอวันนี้ วัวเป็นทรัพย์สินส่วนกลางของกองการผลิต อากาศแบบนี้จะนำออกมาใช้ต้องได้รับอนุญาตจากเจ้าหน้าที่กองการผลิตก่อน
จากนั้นเขาก็ไปหาตาเฒ่าหวัง ขอให้ช่วยขับเลื่อนหิมะไปส่ง แม้เขาจะขับเป็น แต่ประสบการณ์ยังสู้ตาเฒ่าหวังไม่ได้ โดยเฉพาะบนพื้นหิมะ หากวัวเกิดพยศขึ้นมากลางทาง เขาคงจัดการไม่ไหวจริง ๆ
ฮั่วจิ้งชวนไม่ปล่อยให้ใครเสียเที่ยวเปล่า เขาหอบเนื้อมาสองชั่งกับเงินอีกสามหยวน สำหรับครอบครัวตาเฒ่าหวังแล้ว ของพวกนี้ถือเป็นของกำนัลชั้นดีอย่างยิ่ง ตาเฒ่าหวังรับเงินไว้ แต่ยอมรับเนื้อเพียงหนึ่งชั่ง เสี่ยวฮั่วใจกว้างและรู้จักวางตัว เขาแก่แล้ว จะโลภเกินไปก็ไม่ได้
เหมือนปัญญาชนแซ่สวี่ที่อยู่ที่พักปัญญาชนคนนั้น ไม่รู้จักวางตัวเอาเสียเลย วิ่งมาหาเขา เชิดจมูกขึ้นฟ้าบอกว่าจะขอนั่งรถ ตาเฒ่าหวังไม่ใช่คนขับรถประจำบ้านของมัน จะยอมได้ยังไง
เลื่อนหิมะแล่นไปบนทุ่งหิมะกว้างไกล นอกจากเสียงหิมะถูกเหยียบย่ำดังกรอบแกรบ รอบด้านก็เงียบสงัด
ฮั่วจิ้งชวนวางไฟฉายไว้บนแผ่นไม้ แล้วหยิบเสื้อขนเป็ดที่ลู่ซีเฉิงให้มาจากตะกร้าสะพายหลังมาสวม เขาทำฝาปิดตะกร้าไว้เป็นพิเศษ เสื้อผ้าจะได้ซ่อนอยู่ในนั้นเมื่อไปถึงตัวอำเภอ
ฮั่วจิ้งชวนไม่กล้าประมาท ฤดูหนาวทางตะวันออกเฉียงเหนือหนาวจนหยดน้ำแข็งตัว กว่าจะถึงตัวอำเภอก็ต้องใช้เวลาหลายชั่วโมง หากร่างกายเขาทรุดลง แล้วจะดูแลเธอได้ยังไง