ใช่แล้ว เรื่องนี้จะจัดการยังไงดี?
หวังหม่านถุนเองก็หนักใจ คนทั้งหน่วยการผลิตเฉียนจิ้นรู้กันหมดว่าพวกเขาสองคนอยู่ข้างนอกตามลำพังตั้งหลายวัน พูดให้ฟังไม่น่าฟังนัก ต่อให้เสิ่นอันหนิงไม่พูด ใครสักคนไปแจ้งความเอาผิดสวีจิ้นหังก็ได้ ข้อหากระทำอนาจารนี่มีสิทธิ์โดนเต็ม ๆ
“กลับไปถามคอมมูนก่อนว่าจะจัดการยังไง” หวังหม่านถุนพูด “ปัญญาชนสวี ปัญญาชนเสิ่น เก็บของให้เรียบร้อย รถรออยู่ข้างนอกแล้ว”
“ผมไม่กลับ ถ้าโรงพยาบาลไม่ชดใช้ค่าเสียหายเรื่องหูให้ผม ผมก็ไม่กลับ” สวีจิ้นหังส่ายหน้า นั่งพึมพำอยู่บนเตียง
“ใช่แล้ว หูของจิ้นหังจะปล่อยให้เป็นแบบนี้ไม่ได้ ต้องให้โรงพยาบาลชดใช้” เสิ่นอันหนิงช่วยพูดสนับสนุน
“หัวหน้ากองการผลิต ถ้าโรงพยาบาลไม่ให้คำตอบเรื่องนี้ ผมจะไปร้องเรียนถึงอำเภอ ไปถึงมณฑลเลย พ่อผมรู้เรื่องแล้วก็ไม่มีทางปล่อยพวกเขาไว้แน่” สวีจิ้นหังกัดฟันพูด
ที่จริงสวีจิ้นหังไม่กล้าบอกเรื่องนี้กับทางบ้าน
โรงพยาบาลมีโทรศัพท์ แต่เขาไม่ได้โทรไป พ่อของเขาย้ำให้เขาสานสัมพันธ์อันดีกับผู้บริหารกองการผลิตและคอมมูน เพื่อจะได้โควตาเข้าเรียนมหาวิทยาลัยสำหรับกรรมกร ชาวนา และทหารในอนาคต แล้วกลับเข้าเมืองอย่างเปิดเผยโดยเร็ว หากพ่อรู้สภาพเขาตอนนี้ บางทีอาจตัดหางปล่อยวัดเขาก็ได้ เขาไม่ใช่ลูกชายคนเดียวของพ่อ
แม้สวีจิ้นหังจะเติบโตมาโดยมีแม่คอยดูแล แต่ในใจเขารู้ดีว่าคนที่มีอำนาจตัดสินใจจริง ๆ ในบ้านคือพ่อ แม่ของเขาไม่มีปากมีเสียงเลย