ไม่ใช่แค่ลู่ซีเฉิงที่สงสัย หลินซูและคนอื่น ๆ ก็อยากรู้เช่นกัน ทุกคนจึงหันไปมองทางนั้นพร้อมกัน
ฮั่วจิ้งชวนอาศัยความสูงใหญ่ เดินไปดูจากรอบนอกของฝูงชนอยู่สองสามที ก่อนจะถอยกรูดกลับมาสองก้าว แผ่นหลังกว้างขวางบังลู่ซีเฉิงไว้ “อย่าไปนะ!”
หืม?
ยิ่งเขาพูดแบบนี้ ลู่ซีเฉิงก็ยิ่งอยากเห็น อีกอย่างนี่คือตลาดนัด สถานที่ซื้อขายถูกต้องตามกฎหมายที่มีคนดูแล คงไม่ถึงขั้นขายคนอะไรหรอกมั้ง!
“อะไรเหรอ?” ลู่ซีเฉิงถาม สาวปัญญาชนที่ลงชนบทหลายคนต่างมองเขาตาแป๋ว หวังให้ช่วยคลายข้อสงสัย
“อย่าถามเลย!” คนเยอะขนาดนี้ ฮั่วจิ้งชวนย่อมอุ้มสาวน้อยหนีไปตรง ๆ ไม่ได้ ทั้งคู่กำลังยืนชะงักกันอยู่ หวังหลินซงกับหวังชุนไฉก็แทรกตัวออกมาจากฝูงชนพอดี หวังชุนไฉยิ้มซื่อ ๆ พอเห็นฮั่วจิ้งชวน เจ้าหนุ่มปากไม่มีหูรูดก็พูดโพล่งออกมาทันที “พี่ชวน มาซื้อเหล้ากวางใช่ไหม เหล้านี่แพงมากนะ ผมกับพี่ซงไม่ได้ใช้หรอก แต่ถ้าพี่จะซื้อก็รีบหน่อย ได้ยินว่ามันใช้ได้ผลดีมาก!”
คำว่าเหล้ากวางดังชัดเข้าหูทุกคน พวกเขาไม่ใช่เด็กสามขวบเสียหน่อย จะไม่รู้ได้อย่างไรว่าเหล้าชนิดนี้เอาไว้ทำอะไร!
ทุกคนเหลือบมองฮั่วจิ้งชวนด้วยสายตาแปลก ๆ ทันที เมื่อกี้เขาคิดจะแอบซื้อ ไม่ให้เฉิงเฉิงเห็นหรือไง?
ฮั่วจิ้งชวนทำหน้าไร้อารมณ์เหมือนคนตาย ในใจอยากเตะหวังชุนไฉให้กระเด็นไปสุดขอบฟ้า
หวังหลินซงกลั้นขำแล้วลากหวังชุนไฉออกไป คนอื่น ๆ ก็รู้กาลเทศะ พากันแยกย้ายหนีไปคนละทิศ เหลือเพียงสองคนยืนเก้อเขินอยู่ตรงนั้น