คนส่วนใหญ่ในหน่วยการผลิตเฉียนจิ้นค่อนข้างมีเหตุผล แม้จะมีเรื่องขัดแย้งเล็ก ๆ น้อย ๆ อยู่บ่อยครั้ง เช่น ลูกบ้านนี้ทะเลาะกับลูกบ้านนั้น ไก่บ้านฉันวิ่งไปอึในบ้านเธอ บ้านเธอต้องเอาขี้ไก่มาคืน เมียบ้านเธอไปเด็ดผักกาดขาวในแปลงบ้านฉัน และเรื่องจุกจิกทำนองนี้ แต่ไม่เคยมีเรื่องใหญ่โตอะไร ทว่าข้าวเพียงเมล็ดเดียวยังเลี้ยงคนได้ร้อยแบบ ต่อให้เป็นสถานที่ดีแค่ไหนก็ย่อมมีหนูเน่าสักสองสามตัว ยายแก่ที่พาครอบครัวมาด้วยคนนี้เป็นบ้านที่หวังหม่านถุนเกลียดที่สุด
ยายแก่แซ่หู ทุกคนเรียกแกว่ายายหู ตอนสาว ๆ สามีตาย จากนั้นก็แต่งงานใหม่เข้ามาอยู่ในหน่วยการผลิตเฉียนจิ้น ตอนนั้นผู้คนยากจนยิ่งกว่าตอนนี้ แค่มีผู้หญิงแต่งเข้าบ้านก็ดีถมไปแล้ว ไม่มีใครพูดอะไร
ตอนแต่งเข้ามา ยายหูพาลูกชายสองคนที่เกิดกับสามีคนก่อนมาด้วย ส่วนสามีคนที่แต่งใหม่ก็มีลูกชายอยู่แล้วสองคน ตั้งแต่มีแม่เลี้ยง ชีวิตของเด็กสองคนนั้นก็ลำบาก กินไม่อิ่มทุกวันไม่พอ ยังโดนตีโดนด่าอยู่เรื่อย ผู้ชายก็ไม่ยอมจัดการอะไร เมียอายุน้อยกว่าเขาเกือบสิบปี เขาทั้งรักทั้งหลงจนไม่ลืมหูลืมตา
ต่อมา ผู้ชายคนนั้นก็ตายอีกคน ยายหูจึงปักหลักอยู่ในหน่วยการผลิตเฉียนจิ้น ลูกชายแท้ ๆ สองคนเอาแต่เล่นอยู่บ้านทุกวัน ส่วนตัวแกเองก็ไม่ทำงาน เอาแต่ใช้งานลูกเลี้ยงสองคนนั้น
คนในกองการผลิตสงสารฮั่วจิ้งชวนก็จริง แต่อย่างน้อยบ้านเขาก็ไม่ได้สร้างภาระให้ใคร แถมยังไม่มีใครกลั่นแกล้ง ต่างจากสองคนนี้ น่าสงสารจริง ๆ!
ที่น่าสงสารที่สุดคือ น้องชายของสองคนนั้นแต่งงานมีครอบครัวกันหมดแล้ว แต่พวกเขากลับไม่มีเมียสักคน บ้านแบบนี้ใครจะยอมแต่งลูกสาวเข้าไป