ฮั่วจิ้งชวนคราวนี้เอาเนื้อหมูมาสองจินกับแป้งสาลีสิบจิน แป้งใส่อยู่ในไหใบเล็ก เขาเทแป้งขาวละเอียดของลู่ซีเฉิงลงไปสองจิน ใช้ตะเกียบคนให้แป้งกระจาย แล้วผสมจนเข้ากันดี
“ดูออกไหม?” พอคนเสร็จ เขาก็ถามลู่ซีเฉิง
“ขาวขึ้นนิดเดียวเอง ไม่เห็นชัดเลย!” ลู่ซีเฉิงเบิกตากว้าง เพ่งมองอย่างตั้งใจ “ใส่เพิ่มอีกหน่อยดีไหม?” ยังไงแป้งของเธอก็กินไม่หมดอยู่แล้ว
ก่อนหน้านี้เธอเคยคิดว่า ในเมื่ออาหารในวิลล่าทำซ้ำได้ เธอก็น่าจะเอาของออกมาไว้ก่อนหนึ่งวัน แล้วค่อยเอากลับไปใส่คืนในวันถัดไป แบบนี้เสบียงก็จะเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ แต่พอมาคิดดูทีหลังก็รู้สึกว่าไม่จำเป็น
ช่วงหนึ่งถึงสองปีนี้เธอคงไม่เอาของไปขายตลาดมืด หากอนาคตต้องไปค่อยทำซ้ำก็ยังทัน ตลาดค่อย ๆ ผ่อนคลายลงทีละนิด เธอไม่มีทางขายข้าวหลายพันหรือเป็นหมื่นจินได้ในคราวเดียว นั่นเท่ากับรนหาที่ตาย
“ไม่ต้อง เอาเท่านี้แหละ!” ฮั่วจิ้งชวนระมัดระวังกว่าเธอ ตอนนี้แป้งมีสีใกล้เคียงกับแป้งเกรดเก้าสิบแล้ว พอผสมแป้งสองจินลงไป ก็แยกไม่ออกว่าเนื้อแป้งละเอียดหรือไม่ แบบนี้กำลังดี!
จากแป้งสิบสองจิน เขาหยิบออกมาอีกกว่าครึ่ง เอาไปทำซาลาเปากับหมั่นโถวให้ที่พักปัญญาชน พวกปัญญาชนหญิงดีกับเฉิงเฉิง เขาให้ข้าวของไปนิดหน่อยได้ แต่ให้มากกว่านี้ก็ไม่จำเป็น ของกินของใช้มีค่า อย่าทำให้คนอื่นเคยตัวจนเรียกร้องมากขึ้น
“ข้าวของที่บ้านฉันมีเหลือ แต่ละอย่างจะเก็บไว้ครึ่งกระสอบ ที่เหลือเธอเก็บไว้ให้หมดนะ!” ตอนนี้ที่บ้านฮั่วจิ้งชวนมีเสบียงไม่น้อย ปกติมื้อเช้าเขากินบะหมี่ที่ลู่ซีเฉิงให้มา
ถ้ามื้อกลางวันได้กินด้วยกัน เขาก็จะหุงข้าว ข้าวสารก็เป็นของที่ลู่ซีเฉิงให้มา เขาผสมข้าวหักที่ซื้อจากอำเภอลงไปนิดหน่อย เผื่อมีใครมาเห็นเข้า เมล็ดข้าวอวบเต็มเมล็ดจะสะดุดตาเกินไป