หลินซูดึงอู๋เจี๋ยไปอีกทาง “เธอทำอะไรน่ะ?”
อู๋เจี๋ยหน้าแดงก่ำ ที่กองการผลิตของตัวเองเธอก็เป็นสาวสวยคนหนึ่ง ปกติผู้ชายในหน่วยต่างพากันเอาอกเอาใจ ปัญญาชนชายที่ลงชนบทก็ยังดีกับเธอมาก
ลงชนบทมาหลายปี เธอเลิกหวังว่าจะได้กลับเข้าเมืองไปแล้ว ในบรรดาปัญญาชนชายไม่มีใครมีภูมิหลังโดดเด่นเป็นพิเศษ เธอจึงคิดจะหาผู้ชายที่มีความสามารถและฐานะดีสักคนในชนบทแล้วแต่งงานด้วย แต่เลือกไปเลือกมาก็ยังไม่มีใครถูกใจเป็นพิเศษ พอเห็นผู้ชายที่เข็นรถคนนั้น เธอก็รู้สึกขึ้นมาทันทีว่า “ตามหาเขาท่ามกลางผู้คนเป็นพันเป็นหมื่นครั้ง ที่แท้เขาก็อยู่ตรงนั้น ในมุมที่แสงไฟรางเลือน”!
มีคบเพลิงรอบข้างเป็นฉากหลัง ไม่ใช่ภาพที่บทกวีเขียนไว้หรอกหรือ?
อีกอย่าง เขายังดีกับคู่หมั้นที่ยังไม่ได้แต่งงานกันขนาดนี้ แล้วจะไม่ดีกับภรรยาในอนาคตได้ยังไง?
ใครจะไปคิดว่าคู่หมั้นของเขาจะสวยขนาดนี้!
สวยจนทำให้เธอดูเหมือนอยู่ในโคลนตม
เธอพูดอะไรไม่ออก หลินซูจึงเตือนเพียงว่า “ระวังหน่อย คนอื่นเขามีคู่แล้วนะ!” เธอกับอู๋เจี๋ยแค่รู้จักกัน ไม่ได้สนิทกันนัก
ฮั่วจิ้งชวนหรี่ตาเย็นชา กวาดมองคนรอบข้างด้วยสีหน้าเย็นเยียบ พวกผู้ชายพลันรู้สึกราวกับถูกสัตว์ร้ายจ้องอยู่ พวกเขาเป็นเหยื่อที่พร้อมจะถูกขย้ำได้ทุกเมื่อ เหงื่อเย็นผุดซึมเต็มแผ่นหลัง ต่างก้มหน้าลง ไม่กล้ามองสาวน้อยบนรถพื้นเรียบอีก
ปัญญาชนชายที่ลงชนบทของหน่วยการผลิตเฉียนจิ้นมองเจ้าพวกทึ่มที่ยืนหงอเหมือนนกกระทารอบตัว แล้วหัวเราะคิกคักในใจ ช่วงที่ปัญญาชนลู่ลงชนบท พวกเขาแทบไม่กล้ามองเธอด้วยซ้ำ ตอนแรกก็เพราะเธอแสดงท่าทีแข็งกร้าว ไล่หลิวเชาอิง อดีตหัวโจกหญิงออกไป ทำเอาพวกเขาเสียหน้าไปตาม ๆ กัน จึงไม่กล้าเข้าไปตีสนิท