สวีจิ้นหังรู้สึกเหมือนในหัวมีเสียงอื้ออึง เดิมทีคิดว่าเรื่องนี้แน่นอนอยู่แล้ว แต่กลับมีคนโผล่มาขัดขวางกลางคัน แถมยังเป็นคนที่เขาไม่กล้าไปหาเรื่องด้วย
เมื่อนึกถึงคำพูดของพ่อ หากไม่ได้ลงชนบทมาด้วยกัน ที่เซี่ยงไฮ้แล้วละก็ ตระกูลสูงย่อมแต่งลูกสาวออกเรือน ส่วนตระกูลต่ำต้อยจึงค่อยรับลูกสะใภ้เข้าบ้าน แม้แต่ครอบครัวของเขา หากคิดจะแต่งกับลูกสาวตระกูลลู่ก็ยังถือว่าเป็นฝ่ายปีนป่ายขึ้นไป
แล้วทำไมกัน?
ไม่มีใครตอบเขาได้!
หวังหม่านถุนล็อกประตูคลังเสบียง แล้วให้ทุกคนแยกย้ายกันไป เขากับลูกชายและเลขาธิการพรรคเก่าเดินกลับบ้านด้วยกัน
“เลขาธิการ คิดว่าเรื่องนี้จะเอายังไงดีครับ?”
ตามจริงแล้ว หนุ่มสาวจะคบหากันหรือไม่ จะคบกับใครก็ไม่เกี่ยวกับหัวหน้ากองการผลิตอย่างเขาสักนิด แต่เจ้าหนุ่มฮั่วเป็นคนที่เขาถูกชะตา ส่วนปัญญาชนลู่ก็ไม่ใช่ปัญญาชนทั่วไปเสียด้วย ทั้งสองคนนี้...
หลี่โหย่วเหลียงพ่นควันออกมาเป็นวง “หนูลู่กับเจ้าหนุ่มฮั่วต่างก็รู้จักวางตัว นายอย่าเพิ่งไปยุ่งเลย”
เขารับปากคนอื่นไว้ว่าจะช่วยดูแลลูกสาวให้ แต่เรื่องคบหาดูใจกัน ต่อให้เป็นพ่อแม่ของเจ้าตัวก็ยังอาจไม่บอก แล้วจะให้ชายแก่อย่างเขาไปยุ่งได้ยังไง? หรือจะบังคับขัดขวางคู่รักกันล่ะ?
แม้แต่ปู่แท้ ๆ ของเธอ ซึ่งเป็นอดีตผู้บังคับบัญชาของเขา ยังไม่มีทางทำเรื่องแบบนี้ได้!
เรื่องเดียวที่น่ายินดีคืออีกฝ่ายเป็นเจ้าหนุ่มฮั่ว เจ้าหนุ่มฮั่วเป็นเด็กดี อย่างน้อยก็ไม่รังแกหนูลู่แน่
แต่...หวังหม่านถุนกับหลี่โหย่วเหลียงสบตากัน เจ้าหนุ่มฮั่วคบหาดูใจงั้นเหรอ? คิดยังไงก็แปลกพิลึก