วันนี้ลู่ซีเฉิงตื่นเช้า กลางวันก็ไม่ได้งีบ พอใกล้สองทุ่มก็ขึ้นไปนอนบนเตียงแล้ว “พรุ่งนี้เช้าต้องปลุกฉันนะ!”
“อืม!” ฮั่วจิ้งชวนช่วยห่มผ้าให้เธอ “นอนดี ๆ นะ”
“คุณไม่เข้านอนเหรอ?”
“ฉันอ่านหนังสืออีกสักพัก” วิชาคณิตศาสตร์ของเขายังอ่อนมาก ต้องใช้เวลาฝึกฝนให้มากขึ้น ลู่ซีเฉิงบอกว่า หากวางพื้นฐานให้แน่น ต่อไปเรียนเรื่องยากก็จะได้ผลเป็นสองเท่าโดยใช้แรงเพียงครึ่งเดียว
“ได้ งั้นอย่าอ่านดึกเกินไปนะ” ลู่ซีเฉิงหาวแล้วหลับตา ไม่นานก็ผล็อยหลับไป ฮั่วจิ้งชวนย้ายตะเกียงน้ำมันก๊าดไปไว้ในจุดที่แสงส่องไม่ถึงเธอ ก่อนจะนั่งอ่านหนังสือและทำโจทย์อย่างเงียบ ๆ
……
ยามเช้า ราวตีห้า ความมืดปกคลุมผืนดิน ที่พักปัญญาชนกับทั้งหน่วยการผลิตเฉียนจิ้นต่างเริ่มอึกทึกขึ้นมา เสียงเด็กร้องไห้ เสียงผู้ใหญ่ดุด่าและตวาดดังไม่ขาดสาย
ฮั่วจิ้งชวนกะเวลาไว้แล้ว จึงไม่ได้ไปถึงก่อน เมื่อไปถึงก็มีปัญญาชนหลายคนตื่นกันแล้ว วันนี้ออกไปตลาดคงต้องกลับถึงตอนค่ำ ตลาดมีของกิน แต่เพื่อประหยัดเงิน หลายคนจึงเตรียมเสบียงแห้งไปเอง พวกปัญญาชนก็เตรียมอาหารกันอยู่
ฮั่วจิ้งชวนเดินไปหน้าห้องของลู่ซีเฉิง เคาะประตูอย่างเสแสร้ง “เฉิงเฉิง ตื่นได้แล้ว!”
หลินหยวนสวมเสื้อบุนวมแล้วเดินออกมาจากห้องข้าง ๆ พอเห็นเขาก็ไม่ได้แปลกใจ “สหายฮั่ว เฉิงเฉิงยังไม่ตื่นเหรอ? เคาะแบบนี้ไม่ได้ผลหรอก เดี๋ยวฉันช่วยเคาะให้!” พูดจบก็รัวฝ่ามือตบประตูปัง ๆ “เฉิงเฉิง ตื่นได้แล้ว ไปตลาดกัน!”
“ตื่นแล้ว ๆ ๆ!” ลู่ซีเฉิงตอบจากข้างใน
“พี่หลินซูกำลังทำอาหารเช้า นึ่งหมั่นโถวข้าวโพดไว้ให้เธอหลายลูกด้วย!” หลินหยวนพูดอีกประโยค ก่อนจะวิ่งไปยังลานด้านหน้า