“อีกอย่าง หนูก็รู้ว่ามากับแม่ มีแม่อยู่ด้วย หนูก็ไม่ต้องกังวลอะไรแล้ว แม่จ๋า แม่จ๋า แม่จ๋า ซื้อให้หนูเถอะนะ!”
แม่สกุลลู่ถูกลูกสาวออดอ้อนจนจนปัญญา ของก็แกะออกมาแล้ว จะให้บอกว่าไม่เอาจริง ๆ ได้ยังไง
เธอหยิบแพนด้าตัวกลางจากบนเคาน์เตอร์ขึ้นมา “ของที่ลูก…?” พลิกดูไปมา น่ารักก็น่ารักอยู่หรอก “ลูกชอบก็ซื้อแค่ตัวเดียวก็พอ ทำไมต้องซื้อสองตัวด้วยล่ะ”
ลู่ซีเฉิงรับแพนด้ามากอดไว้ในอ้อมแขน “เอาไว้กอดได้ค่ะ”
“อ้อ แล้วไงต่อ!”
“ก็กอดไงคะ สบายจะตาย!”
แม่สกุลลู่: ไม่เข้าใจเลย! เธอชี้ตุ๊กตาตัวเล็กบนโต๊ะอีกตัว “แล้วตัวเล็กนี่เอาไว้ทำอะไร”
ลู่ซีเฉิงดึงกระเป๋าของตัวเองเบา ๆ “เอาไว้ห้อยกระเป๋าได้ค่ะ”
“แล้วไงต่อ”
“ก็ห้อยไว้ไงคะ สวยดี!”
แม่สกุลลู่: เหลือเชื่อจริง ๆ!
“ฮ่า ๆ ๆ ๆ ๆ!” ลู่นานเฟยมองแม่กับน้องสาวหยอกล้อกันแล้วเห็นว่าสนุกสุด ๆ เธอกอดลูกสาวหัวเราะจนแทบยืนตัวตรงไม่ไหว
“โอ๊ย เล่อเล่อ เล่อเล่อ ระวัง ๆ!” เอาเถอะ เมื่อกี้เธอเกือบทำลูกสาวหล่นเสียแล้ว
พนักงานขายสาวเห็นแม่ลูกคู่นี้คุยกันก็หัวเราะไม่หยุด ดูจากท่าทีของแม่แล้ว ยังไงก็ต้องจ่ายเงินซื้อให้ลูกสาวแน่ แม้เธอเองจะยังไม่เข้าใจว่าทำไมถึงต้องซื้อสองตัวก็ตาม
แม่สกุลลู่ส่ายหน้าอย่างจนใจ ก่อนหยิบเงิน 6 หยวนกับคูปองอุตสาหกรรม 3 ใบจากกระเป๋าสตางค์ส่งให้พนักงานขายสาว “รบกวนด้วยนะ มีอะไรใส่ของได้บ้างไหม คงกอดไปตลอดทางไม่ได้หรอก!”
“เดี๋ยวฉันเอาเชือกมามัดให้ค่ะ”
ลู่ซีเฉิงจึงได้แต่มองแม่กับพนักงานขายช่วยกันใช้เชือกมัดคอแพนด้าทั้งสองตัว ปลายเชือกมีแพนด้าห้อยอยู่ข้างละตัว แม่ยัดเชือกตรงกลางใส่มือเธอ “ถือให้ดีนะ ตั้ง 6 หยวนเชียว!”