ชาวเซี่ยงไฮ้มีคำเรียกห้างสรรพสินค้าแบบเดียวกันว่า “ห้างสรรพสินค้า” หรือ “บริษัทห้างสรรพสินค้า” โดยตั้งชื่อตาม “หมายเลข” นอกจากร้านเก่าแก่ไม่กี่แห่งแล้ว ส่วนใหญ่ล้วนก่อตั้งขึ้นหลังการปลดปล่อย
ในชาติก่อนของลู่ซีเฉิง เธอเคยไปห้างสรรพสินค้าอันดับหนึ่งแห่งเซี่ยงไฮ้ ซึ่งสร้างขึ้นก่อนการปลดปล่อยโดยเงินลงทุนจากชาวจีนโพ้นทะเล ช่วงกลางทศวรรษ 1990 ตอนที่เธอยังไม่เกิด ร้านแห่งนั้นก็มีพื้นที่มากกว่า 20,000 ตารางเมตรแล้ว ได้ชื่อว่าเป็นห้างอันดับหนึ่งของจีน
ส่วนห้างที่เธอมาถึงตอนนี้มีชั้นไม่สูงนัก แต่มีทางเข้าอยู่หลายทาง เหนือซุ้มประตูด้านนอกสุดมีป้ายตัวโตเรียงเป็นแถวเขียนว่า “ห้างสรรพสินค้าอันดับเจ็ดแห่งเซี่ยงไฮ้” สะดุดตาอย่างยิ่ง บริเวณทางเข้าบางจุดยังมีตู้กระจกจัดแสดงสินค้าสวยงามอีกด้วย ลู่ซีเฉิงเดินตามแม่เข้าไป ข้างประตูแขวนธงสามเหลี่ยมหลากสีเรียงกันเป็นพวง
เมื่อเดินเข้าไปแล้ว เธอก็พบว่าที่นี่คล้ายงานแสดงสินค้าที่เคยเห็นในยุคหลัง มีการแบ่งพื้นที่เป็นโซน แต่ละโซนมีเคาน์เตอร์และป้ายบอกประเภทสินค้า ซึ่งมีมากกว่าที่เธอคิดไว้เสียอีก
มีทั้งอุปกรณ์การเรียน อุปกรณ์ดับเพลิง ของใช้ในงานแต่งงาน กระเป๋าเดินทาง กระติกน้ำร้อน เครื่องเคลือบอีนาเมล อุปกรณ์กันฝน และอื่น ๆ แค่รองเท้าก็แบ่งเป็นหลายประเภท ทั้งรองเท้าแตะ รองเท้าหนัง และรองเท้ากีฬา ที่น่าประหลาดใจคือ หน้าเคาน์เตอร์รองเท้าหนังกับรองเท้ากีฬามีพื้นที่ว่างอยู่ผืนหนึ่ง บนพื้นวางกระจกทรงกลมไว้ให้ลองสวมรองเท้าแล้วส่องดูได้ว่าดูเป็นอย่างไร บริการดีใช้ได้เลย! รองเท้าที่อยู่ในเคาน์เตอร์ก็ไม่ได้วางส่ง ๆ แต่จัดเรียงบนชั้นอย่างเป็นระเบียบ ที่น่าสนใจที่สุดคือเคาน์เตอร์รองเท้าแตะ ซึ่งเสียบรองเท้าแต่ละคู่ไว้บนตะกร้าสานไม้ไผ่ทรงกลม ดูราวกับดอกไม้ที่แขวนอยู่บนผนัง ส่วนเคาน์เตอร์เครื่องเขียนกับของใช้ในงานแต่งงานก็ทำชั้นวางทรงกลมติดผนัง แล้วนำสินค้ามาจัดแสดง ราวกับกำลังจัดนิทรรศการอะไรสักอย่าง แม้รูปแบบสินค้าจะดูเชยไปหน่อย แต่ความประณีตโดยรวมไม่ได้ด้อยกว่าร้านหรูในอีกหลายสิบปีให้หลังเลย