ตีสองกว่า ๆ ฮั่วจิ้งชวนลืมตาตื่นตรงเวลา เขาเปิดไฟฉาย ส่วนหญิงสาวตัวน้อยในอ้อมแขนยังโอบเอวเขาหลับสนิทอย่างมีความสุข
เขาจูบหน้าผากเธอเบา ๆ ก่อนค่อย ๆ ลุกขึ้น แล้ววางตุ๊กตาสีขาวดำข้างหมอนไว้ในอ้อมแขนเธอ จัดผ้าห่มให้เรียบร้อย จากนั้นหยิบเสื้อผ้ากับอาหารที่เตรียมไว้ตั้งแต่เมื่อคืน แล้วค่อย ๆ เปิดประตูออกไป
พอเดินไปถึงครัวเล็ก เขาก็ยัดฟืนสองสามท่อนเข้าไปในช่องเตียงเตาก่อนจะออกจากบ้าน
กลับถึงบ้าน เขาต้มน้ำแล้วทำบะหมี่หม้อหนึ่ง วางเนื้อวัวสไลซ์ลงไป กินจนอิ่มท้องพร้อมไอร้อนกรุ่น ๆ จากนั้นก็สวมเสื้อไหมพรม กลิ่นหอมอ่อนนุ่มที่อธิบายไม่ถูกติดอยู่บนเสื้อ เขาหาเสื้อคลุมผ้าหยาบของตัวเองมาสวมทับ แล้วติดกระดุมอย่างพิถีพิถัน ไม่ปล่อยให้เสื้อไหมพรมโผล่ออกมาเปื้อน
เมื่อฉายไฟไปถึงคอกหมู หวังหม่านถุนกับลูกชายสองคน หวังหลินไฉและหวังหลินซงก็มาถึงแล้ว เรื่องใหญ่ขนาดนี้ หัวหน้ากองการผลิตไม่มีทางขาดแน่นอน
ผ่านไปไม่กี่นาที ชายฉกรรจ์อีกสี่คนก็มาถึง ฮั่วจิ้งชวนลากรถลากมา ทุกคนช่วยกันมัดขาทั้งสี่ของหมูแล้ววางลงบนพื้นไม้ของรถ หมูอ้วนตัวใหญ่สองตัวถูกจับได้ ย่อมร้องเสียงแหบแห้งจนบ้านหลายหลังในละแวกนั้นถูกปลุกให้ตื่น มีคนสวมเสื้อคลุมออกมาพร้อมตะเกียงน้ำมันก๊าด พลางตะโกนว่า
“หัวหน้ากองการผลิต ดูหมูของกองเราให้ดีนะ อย่าให้หนีไปได้ล่ะ!”
หวังหม่านถุนโบกมืออย่างหงุดหงิด “กลับไปนอนกันให้หมดสิ จะหนีไปได้ยังไง!”
ที่นี่มีทั้งลูกชายเขาที่เป็นทหาร แล้วยังมีฮั่วจิ้งชวนที่ล่าหมูป่าได้อีก จะเฝ้าหมูสักตัวไม่อยู่ได้ยังไง!