ลู่ซีเฉิงถูกป้อนโจ๊กจนเต็มท้องก่อนออกไปทำงาน เธอเพิ่งทำได้ไม่นาน เด็กคนหนึ่งอายุราวเจ็ดแปดขวบก็วิ่งเข้ามา เด็กคนนั้นผอมดำ แต่หัวกลมดิก เงยหน้าจ้องมองเธอ
ลู่ซีเฉิงก้มตัวลงถามว่า “หนูน้อย มาหาพี่หรือจ๊ะ?”
เด็กน้อยพยักหน้า “อื้ม พี่ฮั่วบอกให้มาหาปัญญาชนที่ลงชนบทที่สวยที่สุด พี่สวยที่สุดเลย” สวยกว่าเสี่ยวหงที่อยู่บ้านข้าง ๆ เขาอีก!
ลู่ซีเฉิงหัวเราะ “แล้วมาหาพี่ทำไมจ๊ะ?”
“พี่ฮั่วบอกให้ผมมาช่วยพี่ทำงาน” เขาเดินลงไปในแปลงนาแล้วเริ่มหักข้าวโพด ตัวเตี้ยเกินไปจึงดึงต้นข้าวโพดให้โค้งลง ลู่ซีเฉิงเห็นว่าเขาคล่องแคล่ว จึงรีบเข้าไปช่วยหักด้วย “พี่หักด้านบน หนูหักด้านล่าง ดีไหม?”
“ไม่ต้องหรอก ผมช่วยที่บ้านหักข้าวโพดตั้งแต่อายุห้าขวบ แปลงเล็ก ๆ ทั้งแปลงผมทำคนเดียวได้” เขามองลู่ซีเฉิงอย่างดูแคลน “พี่ช้าเกินไปแล้ว มิน่าพี่ฮั่วถึงให้ผมมาช่วย ไม่อย่างนั้นพี่คงต้องทำจนมืด”
โธ่เอ๊ย เด็กตัวแค่นี้ไม่น่ารักเอาเสียเลย!
“บอกว่าเริ่มทำงานตั้งแต่อายุห้าขวบ งั้นปีนี้หนูอายุเท่าไรแล้วล่ะ?”
เด็กน้อยชูมือทั้งสองข้าง “ปีนี้ผมอายุสิบขวบแล้ว!”
สิบขวบ? ดูยังไงก็เหมือนเด็กเจ็ดแปดขวบมากกว่า! พอนึกถึงว่าเด็กสมัยนี้กินอยู่เทียบกับยุคหลังไม่ได้ เธอจึงถามต่อ “แล้วหนูชื่ออะไรจ๊ะ?”
“ปังจื่อ ผมชื่อหลี่ปังจื่อ”
“ปังจื่อจ๊ะ ปีนี้พี่อายุสิบหก มากกว่าหนูหกปี หนูต้องเรียกพี่สาวนะ พี่แซ่ลู่ เรียกพี่ว่าพี่ลู่ก็ได้!”
“พี่ลู่”
ลู่ซีเฉิงขยี้หัวเด็กน้อยเบา ๆ แล้วล้วงลูกอมนมสองเม็ดจากกระเป๋า “พี่เลี้ยงลูกอมนะ!”