ฮั่วจิ้งชวนเดินไปส่งลู่ซีเฉิงที่พักปัญญาชน ไม่มีใครพูดอะไร เพราะหัวหน้าโรงงานบอกไว้แล้วว่าให้ช่วยดูแลเธอให้มากหน่อย
นี่เป็นครั้งแรกที่เขามาที่พักปัญญาชน ลู่ซีเฉิงพาเขามาหยุดหน้าห้องเล็ก ๆ ซอมซ่อของตัวเองแล้วผลักประตูออก เขายืนอยู่ตรงหน้าประตู ยื่นถุงให้เธอโดยไม่ก้าวเข้าไป เพียงมองบานประตูแล้วถามว่า “ห้องเธอไม่ได้ล็อกเหรอ?”
ลู่ซีเฉิงก้มหน้า “ข้างในมีสลักประตูค่ะ กลางคืนฉันปิดได้” สลักประตูเป็นกลอนเลื่อนที่ทำจากไม้
“แล้วกลางวันล่ะ?”
“กลางวันก็แค่ปิดประตูไว้ค่ะ!” ของมีค่าของเธอเก็บไว้ในวิลล่าหมดแล้ว ในห้องจึงไม่มีของมากนัก อีกเหตุผลหนึ่งคือในยุคนี้ถ้าซื้อกลอนมาก็ต้องติดตั้งเอง ซึ่งเธอทำไม่เป็น
ฮั่วจิ้งชวนขมวดคิ้ว เธอไม่มีความระแวดระวังเลยหรือไง? ถึงด้านนอกที่พักปัญญาชนจะมีกำแพงล้อม แต่เป็นแค่รั้วไม้ ใครเดินมาก็ปีนเข้ามาได้ง่าย ๆ
ลู่ซีเฉิงมองสีหน้าเขาแล้วพูดเสียงเบา “ถึงจะมีกลอน หน้าต่างฉันก็ปิดไม่ได้อยู่ดีค่ะ” เธอแปะกระดาษหนังสือพิมพ์ไว้ด้านใน แล้วแขวนผ้าผืนหนึ่งบังไว้พอได้ แต่ไม่ได้ช่วยให้ปลอดภัยขึ้นเลยสักนิด “แถมกลางคืนก็มืดมากด้วย” ชนบทไม่มีไฟฟ้า กลางคืนมืดจนมองอะไรไม่เห็น ลู่ซีเฉิงจึงต้องใช้ไฟฉายจากโทรศัพท์มือถือส่องทาง
ฮั่วจิ้งชวนเดินวนรอบห้องสองรอบก่อนเอ่ยว่า “เดี๋ยวฉันจัดการหน้าต่างกับกลอนให้ แล้วข้าง ๆ จะก่อเตาดินเพิ่มอีกเตาไหม?” พอนึกถึงซาลาเปาไส้เนื้อของเธอ ไม่ว่าได้มายังไง มีก่อเตาไว้ก็สะดวกกว่าเยอะ ถ้ามีคนถามก็ยังอธิบายได้
ห้องของลู่ซีเฉิงอยู่ริมสุดทางตะวันตกของแถวห้องพัก ห้องคนอื่นมีช่องเตียงอุ่นอยู่ด้านหลัง ส่วนของเธออยู่ด้านข้าง แต่เดิมตั้งใจจะสร้างไว้เลี้ยงหมู จึงไม่มีผนังเตา หากมีผนังเตา ห้องสองห้องก็จะใช้ความร้อนร่วมกันได้ แต่ตอนนี้ทุกคนต้องก่อไฟใต้เตียงของตัวเองเพื่อให้ความอบอุ่น