ฮั่วจิ้งชวนยกถ้วยขึ้นจิบ มุมหางตาเหลือบเห็นหญิงสาวหลายคนเดินผ่านหน้าต่าง เขารีบวางถ้วยลงแล้วนั่งตัวตรงทันที
ลู่ซีเฉิงเห็นเขาดื่มเหล้าตั้งแต่แรกแล้ว เธอเท้าแขนกับขอบหน้าต่าง ทำหน้าทะเล้นใส่เขา ก่อนจะหัวเราะคิกคัก
เรื่องดื่มเหล้าน่ะ ชาติที่แล้วพ่อแม่ของเธอก็ดื่ม ปู่ย่าตายายก็ล้วนดื่มกันทั้งนั้น แม้แต่เธอเองยังแอบจิบไวน์แดงกับแชมเปญบ้าง เธอไม่ใช่คนที่จะบังคับให้ผู้ชายห้ามแตะเหล้าเด็ดขาด ขอแค่ไม่ดื่มทุกวันจนติดเหล้าก็พอ จิบสักสองสามคำเป็นครั้งคราวไม่เห็นเป็นไร
หญิงสาวหลายคนไม่ได้เหนียมอาย ในบ้านยังมีชาวบ้านคนอื่นอยู่ด้วย ทุกคนกำลังพูดคุยกัน พวกเธอจึงเดินเข้าไปถามตรง ๆ ว่า “หัวหน้ากองการผลิตคะ พอขุดหินเสร็จแล้ว พวกเราขอไปทุบหินให้เป็นกรวดได้ไหมคะ?”
หวังหม่านถุนมองพวกเธอ “พวกเธอน่ะเหรอ งานนี้ไม่เบาเลยนะ พวกเธอไหวกันหรือเปล่า?”
หลินซูยิ้มตอบ “หัวหน้ากองการผลิตคะ ถ้าพวกเราทำช้า ก็รับเงินน้อยหน่อยได้ค่ะ ขอแค่ให้โอกาสพวกเราก็พอ”
“ได้สิ ถึงตอนนั้นพวกเธอก็ไปช่วยทำงานจิปาถะแล้วกัน” ทุบหินให้เป็นกรวดไม่ได้อันตรายอะไร คงไม่ถึงกับทุบตัวเองตายหรอก อีกอย่างทางคอมมูนก็จัดสรรเงินมาให้แล้ว หวังหม่านถุนจึงใจกว้างขึ้น “เอ้อ งานตรวจรับคุณภาพกรวดช่วงหลังให้เสี่ยวฮั่วรับผิดชอบนะ จิ้งชวน นายไม่มีปัญหาใช่ไหม?”
ฮั่วจิ้งชวนพยักหน้า อย่างไรเสียเรื่องนี้เขาก็เป็นคนริเริ่ม