ลู่ซีเฉิงจิ้มแผ่นหลังชายหนุ่มเบา ๆ “นี่ คุณฟังที่ฉันพูดอยู่หรือเปล่า?”
ฮั่วจิ้งชวนหน้าบึ้งตึง หันกลับมาจ้องเธอ “แต่งงานกับคนอื่นงั้นเหรอ? เลิกคิดไปได้เลย! เรื่องที่คุณพูดไม่มีทางเกิดขึ้นในชาตินี้แน่!”
“ฉันแค่สมมติน่า สมมติเฉย ๆ คุณยังโกรธเลย!” ลู่ซีเฉิงพองแก้ม จ้องกลับอย่างไม่ยอมแพ้
“สมมติก็ไม่ได้!” ฮั่วจิ้งชวนประคองเธอลงจากรถ น้ำเสียงจริงจังหนักแน่น เผยให้เห็นความมุ่งมั่นที่ไม่มีอะไรสั่นคลอนได้ “ผมไม่มีทางทิ้งคุณ ไม่มีวัน!”
ใบหน้าเล็ก ๆ ของลู่ซีเฉิงแดงระเรื่อ เธออธิบายตะกุกตะกัก “ฉัน... ฉันก็ไม่ใช่คนที่คบซ้อนแล้วทิ้งใครง่าย ๆ สักหน่อย!”
ชายหนุ่มยังคงมองเธอ สายตาคมกริบราวกับกระบี่ ทำให้ลู่ซีเฉิงหนีไม่พ้น เธอก้มหน้า “เอาละ ต่อไปฉันจะไม่พูดแบบนี้แล้วก็ได้”
ตอนนั้นพวกเขามาถึงปากตรอก หลินหยวน หลินซู และเจียงลี่ลี่รออยู่ที่นั่น พอเห็นทั้งคู่ก็รีบวิ่งเข้ามา “เฉิงเฉิง เธอไม่เป็นไรใช่ไหม!”
ลู่ซีเฉิงเดินเข้าไปหา “ฉันไม่เป็นไร แค่ผู้หญิงพวกนั้นไม่ใช่พวกค้ามนุษย์ ฉันเข้าใจผิดเอง ขอโทษนะ ทำให้พวกเธอต้องวิ่งตามฉันตั้งหลายรอบ แถมยังเป็นห่วงกันอีก”
ทั้งสามคนไม่ถือสา แถมยังปลอบเธอ “ไม่ใช่พวกค้ามนุษย์ก็ดีแล้ว ถ้าเป็นจริง เด็กคนอื่นคงโดนเล่นงานไปแล้ว เธอก็หวังดีนี่นา วันนี้พวกเราถือว่าทำความดีหรือเปล่า?”
“แน่นอนสิ” ลู่ซีเฉิงโบกมือเล็ก ๆ “ไป ฉันเลี้ยงไอศกรีมพวกเธอเอง!”
“ตอนนี้จะไปหาไอศกรีมที่ไหนล่ะ เลี้ยนน้ำอัดลมพวกเราดีกว่า น้ำอัดลมไม่ต้องใช้คูปอง น้ำส้มขวดละ 5 เหมา!”