“พวกเขาทะเลาะกันเรื่องแบ่งเนื้อไม่เท่ากัน ตอนแรกก็ไม่มีอะไร แค่เถียงกันไปมา ต่อมาก็ยิ่งดุเดือด ถึงขั้นลงไม้ลงมือกัน ทะเลาะวิวาทก็เป็นเรื่องปกติ แต่พอตีกันไปสักพัก หลายคนกลับล้มลงไปนอนน้ำลายฟูมปาก ตำรวจไปกันหมดเลย” ผู้อำนวยการโรงงานฉินมองพวกเธอแล้วพูดด้วยน้ำเสียงลึกลับ “ฉันสงสัยว่าเนื้อที่ซุนเฉียงเอามาเป็นเนื้อหมูที่ติดโรคจากเมืองหลวงมณฑล ไม่อย่างนั้นเขาจะไปหาเนื้อมากมายขนาดนั้นมาจากไหน ถ้าเป็นอย่างนั้นจริง เขาเอาเนื้อหมูป่วยมาขายเป็นเนื้อหมูธรรมดา ได้เงินไปตั้งไม่น้อย แถมยังทำให้คนอื่นเดือดร้อน ฉันว่าเขาคงโดนยิงเป้าแน่!”
ลู่ซีเฉิงกับพี่น้องตระกูลโจวได้ยินแล้วตะลึงงัน ให้ตายเถอะ เนื้อหมูป่วย นึกไปได้ยังไง ไม่ใช่แค่คิดได้เท่านั้น ครอบครัวของพวกเธอยังไปกินกันมาแล้วด้วย โง่จริง ๆ สินะ
โจวหรูโอบกอดลูกสาวแน่นด้วยความหวาดหวั่น โชคดีที่พวกเธอไม่ได้พาลูกสาวไปด้วย ไม่อย่างนั้นเด็กตัวเล็กขนาดนี้ หากกินเนื้อหมูป่วยเข้าไปจะเป็นอย่างไร เธอไม่กล้าคิดเลย
“ดีมาก สมควรแล้ว!” โจวเชี่ยนปรบมือหัวเราะ
ผู้อำนวยการโรงงานฉินพยักหน้า แล้วบอกพวกเธอว่า “วันนี้พวกนั้นคงไม่มีเวลามาหาพวกเธอแล้ว คนในบ้านซุนเฉียงกินเข้าไปมากที่สุด อาจจะไปโรงพยาบาลกันหมดแล้วก็ได้ แต่พวกเธอก็รีบออกเดินทางเถอะ ฉันกลัวว่าพวกเขาจะได้สติแล้วคิดเอาเด็กมาใช้เป็นเครื่องต่อรองเพื่อขอร้องคนอื่น”
จริงด้วย พี่น้องทั้งสองไม่รอช้า คนหนึ่งเก็บสัมภาระ ส่วนอีกคนเตรียมของกินติดตัวมานิดหน่อย พอไปถึงเมืองหลวงมณฑลค่อยซื้อเพิ่มก็ได้ ไม่ต้องเตรียมไปมาก