กลับถึงบ้าน หลังอาบน้ำล้างหน้าแปรงฟันเสร็จ ต่างคนต่างกลับห้องไปพักผ่อน พ่อสกุลลู่หยิบกระเป๋าสตางค์ในกระเป๋าเสื้อออกมาให้แม่สกุลลู่ดู «คุณพ่อให้มาตั้ง 200 หยวน»
แม่สกุลลู่เงยหน้าขึ้นด้วยความประหลาดใจเมื่อได้ยิน «ทำไมพ่อให้มาเยอะขนาดนี้ล่ะ!» เธอคิดว่าอย่างมากก็คงให้สัก 100 หยวน!
«คงเป็นเพราะน้องสาวทำให้คุณย่ามีความสุขคืนนี้น่ะ คุณก็รู้ พ่อเราเห็นคุณย่ามีความสุข พ่อก็มีความสุขไปด้วย» เพราะอย่างนี้เอง ผู้ชายในบ้านพวกเขา ตั้งแต่เขากับน้องชายไปจนถึงคนรุ่นถัดไป ถึงได้ให้เกียรติภรรยากันมาก
แม่สกุลลู่พยักหน้า «พักนี้น้องสาวรู้ความขึ้นเยอะเลยนะ»
«ตงชิงกับหนานเฟยก็ให้มาคนละ 50 หยวน ถ้ารวมกับเงิน 200 หยวนที่ผมเตรียมไว้ก่อนหน้านี้ แล้วก็เงินช่วยเหลือ 50 หยวนจากสำนักงานเยาวชนผู้มีการศึกษา ก็มีทั้งหมด 500 กว่าหยวน คุณเตรียมไว้ 200 หยวนให้เธอพกไป ส่วนที่เหลือค่อยโอนให้เดือนละนิดหลังจากนี้สักสองสามเดือน»
«เข้าใจแล้ว มะรืนตอนเช้าคุณลางานได้ใช่ไหม ไปส่งน้องขึ้นรถไฟด้วยกัน ฉันคนเดียวจัดการไม่ไหวหรอก»
«ผมบอกที่ทำงานไว้ล่วงหน้าแล้ว การปรับตั้งเครื่องจักรใหม่ที่เพิ่งซื้อมาเสร็จขั้นต้นแล้ว ผมไม่อยู่สักวันก็ไม่เป็นไร» ยิ่งมีความสามารถมาก ความรับผิดชอบก็ยิ่งมาก พนักงานทั่วไปลางานสักวันคงไม่ส่งผลอะไร แต่บางครั้งหัวหน้าวิศวกรอย่างเขาก็ปลีกตัวไปไหนไม่ได้จริง ๆ เขาตบมือภรรยาเบา ๆ «ไม่ต้องห่วง น้องสาวเราไม่ลำบากหรอก»
แล้วเมื่อกี้ใครกันที่บ่นไม่หยุด? แม่สกุลลู่ไม่ได้พูดออกไป «พรุ่งนี้เลิกงานฉันจะแวะไปซื้อนมผงนะ พรุ่งนี้เช้าอย่าไปปลุกเธอล่ะ ปล่อยให้นอนตื่นสายให้เต็มที่เถอะ ต่อไปไม่รู้จะยังได้นอนแบบนี้อีกไหม ลูกสาวเราชอบนอนตื่นสายนี่นา»