แบบนี้ไม่ดีมั้ง! ลู่ซีเฉิงลังเลพลางเหลือบมองคุณย่า แล้วก็แอบชำเลืองคุณปู่อีกที บนใบหน้าเคร่งขรึมของชายชราไม่มีแววอารมณ์ให้เห็นแม้แต่น้อย เขาเพียงคีบน่องไก่ขึ้นมาด้วยตัวเอง แต่กลับลอกหนังออกให้ หนังน่องไก่ไม่ได้ลอกง่ายเหมือนหนังไก่ส่วนอื่น พอลอกเสร็จ น่องไก่ทั้งชิ้นก็ดูขี้ริ้วขี้เหร่ไปหมด เขาวางน่องไก่หน้าตาน่าเกลียดลงในชามของคุณย่า คุณย่ามองมันอย่างพอใจ ก่อนจะค่อย ๆ กิน
คนทั้งโต๊ะมองภาพนั้นจนตาค้าง น้ำซอสจากรากบัวเคลือบน้ำผึ้งบนตะเกียบของลู่กั๋วผิงหยดลงบนโต๊ะ «แม่ ทำไมพวกเราไม่รู้เลยว่าแม่ไม่ชอบกินหนังไก่?»
คุณปู่ยัดหนังไก่ในชามเข้าปาก «แม่ของแกไม่ชอบกินมาตลอด แค่ไม่กล้าพูดเท่านั้น» เธอชอบกินไก่แต่ไม่ชอบกินหนัง หลานสาวก็เหมือนภรรยาของเขาตรงนี้ «น้องสาว เอาหนังของเธอมาให้ปู่ด้วยสิ!»
«อ๋อ ๆ!» ลู่ซีเฉิงพยักหน้าหงึกหงักอย่างเหม่อลอย ก่อนจะลอกหนังน่องไก่ของตัวเองใส่ชามคุณปู่โดยอัตโนมัติ อ๊ากกก ต่อไปเธอจะต้องหาผู้ชายที่ช่วยกินหนังไก่ให้เธอให้ได้!
«จะออกเดินทางเมื่อไหร่ กำหนดเวลาแล้วหรือยัง?» คุณปู่ถาม
«รถไฟออกสิบโมงเช้ามะรืนนี้ครับ» ลู่กั๋วผิงเช็ดโต๊ะพลางตอบพ่อ
«ได้ ตั๋วซื้อผงนมฉันหามาได้ 4 ใบ พวกเธอซื้อเตรียมไว้แล้วเอาติดตัวไปด้วย ถึงจะเป็นคูปองใช้ได้ทั่วประเทศ แต่ในอำเภอเล็ก ๆ อาจหาซื้อไม่ได้»
ลู่กั๋วผิงพยักหน้า
«อีกอย่าง» คุณปู่หันไปหาหลานสาว «เอาหนังสือไปสักสองสามเล่ม ลงชนบทแล้วก็อย่าลืมเรียนหนังสือล่ะ»