ลู่ซีเฉิงลากตะกร้าเดินไปยังไร่ข้าวโพดที่ทำงานเมื่อวาน ตอนนี้เลยเจ็ดโมงมาแล้ว ที่ดินผืนเปลี่ยวแบบนี้ไม่มีทางจัดคนมาคอยดูว่าใครมาสาย ยังไงทำงานได้เท่าไรก็ได้แต้มแรงงานเท่านั้น เธอจิบน้ำมะนาวที่ชงมาเอง ก่อนเริ่มหักข้าวโพด พอมีประสบการณ์จากเมื่อวาน วันนี้จึงทำได้เร็วขึ้นเล็กน้อย ลู่ซีเฉิงไม่ได้หวังจะเป็นคนงานดีเด่นอะไร แค่ทำงานให้เสร็จตามขั้นต่ำก็พอ เธอทำงานครึ่งชั่วโมงแล้ววิ่งไปพักอีกครึ่งชั่วโมง เวลาผ่านไปเกือบครึ่งค่อนวันอย่างไม่รู้ตัว แต่กลับเก็บข้าวโพดได้เต็มตะกร้าแล้ว
เธอโยนข้าวโพดฝักสุดท้ายลงตะกร้า แล้วตบมือเล็ก ๆ ของตัวเองเบา ๆ หรือว่าเธอจะมีพรสวรรค์ด้านงานไร่กันนะ พัฒนาขึ้นเร็วสุด ๆ!
เธอนั่งลงบนก้อนหิน ปอกไข่แล้วกัดไปคำหนึ่ง พอเห็นชายหนุ่มเดินมา ก็รีบยัดไข่ที่เหลือเข้าปากจนหมด ก่อนจะวิ่งตึงตังไปหักข้าวโพด
“อื้อ ๆ... แค่ก!” ไข่คำแรกยังไม่ทันกลืนลงคอ ปากก็ถูกยัดไข่ทั้งฟองเข้าไปอีก ลู่ซีเฉิงสำลักจนพูดอะไรไม่ออก
ชายหนุ่มเห็นดังนั้นก็รีบเดินเข้ามาตบหลังเธอ “คายออกมา!”
ลู่ซีเฉิงส่ายหน้า ไม่ได้ ปากเธอขยับไม่ได้ ชายหนุ่มบีบคางเธออย่างไม่ออมมือ ใช้นิ้วล้วงเข้าไปในปากเพื่อควักไข่ทั้งฟองออกมา เขาบี้ไข่จนแตกแล้วควักมันออกมาได้ ดวงตาของลู่ซีเฉิงมีน้ำตาเอ่อขึ้นมาตามสัญชาตญาณ ใบหน้าแดงก่ำ ชาติก่อนเธอเคยเรียนการปฐมพยาบาลเบื้องต้น จึงก้มตัวลง วางกำปั้นไว้ที่ท้องแล้วออกแรงกดขึ้นด้านบน แต่แรงเธอน้อยเกินไป ไข่ที่ติดอยู่ตรงคอก็ไม่ยอมหลุดออกมาเสียที
เธอมองชายหนุ่มอย่างวิงวอน ตอนนี้มีแค่เขาเท่านั้นที่จะช่วยเธอได้ ชายหนุ่มเหมือนจะเข้าใจว่าเธอกำลังทำอะไร เขาใช้แขนข้างหนึ่งโอบเอวเธอไว้ อีกข้างกำหมัดจ่อเข้าที่ท้อง “ตรงนี้ใช่ไหม?”