กินมื้อกลางวันเสร็จ ทุกคนก็กลับมาที่ห้างสรรพสินค้าอีกครั้ง คราวนี้มีเป้าหมายเดียวคือซื้อนาฬิกาข้อมือ!
แผนกสินค้าราคาแพงอย่างนาฬิกาข้อมืออยู่ชั้นสาม นอกจากนาฬิกาแล้ว ที่นี่ยังมีจักรยาน วิทยุ แม้กระทั่งโทรทัศน์กับเครื่องเล่นแผ่นเสียงด้วย
“พี่สะใภ้ ที่นี่มีเครื่องเล่นแผ่นเสียงขายด้วยเหรอคะ?” นี่เป็นยุค 70 จริง ๆ ใช่ไหม เธอคงไม่ได้ทะลุมิติมายุคสาธารณรัฐจีนหรอกนะ!
เฉาเฉินส่ายหน้า “ฉันก็ไม่แน่ใจ ปกติไม่ค่อยขึ้นมาหรอก แต่ได้ยินว่าเครื่องเล่นแผ่นเสียงเครื่องนี้มีตั้งแต่วันที่ร้านเปิดแล้ว หลายปีมานี้ก็ยังขายไม่ออกเลย”
ลู่ซีเฉิงพยักหน้า ขายไม่ออกนั่นแหละถึงจะเป็นเรื่องปกติ เครื่องเล่นแผ่นเสียงเอาไว้เปิดเพลงคลาสสิกแล้วเต้นวอลซ์ ยุคนี้จะมีใครเล่นอะไรแบบนั้นกันล่ะ
“ไม่ต้องพูดถึงเครื่องเล่นแผ่นเสียงเลย โทรทัศน์สองเครื่องนี้ก็วางมานานแล้ว ตั๋วซื้อโทรทัศน์หายากมาก” พ่อสามีของเธอเงินเดือนสูงขนาดนั้น กว่าจะหาตั๋วซื้อวิทยุได้ยังต้องออกแรงอยู่ไม่น้อย
ของชิ้นใหญ่สี่อย่างในยุคนี้มีจักรยาน นาฬิกาข้อมือ จักรเย็บผ้า และเครื่องบันทึกเสียง ในเซี่ยงไฮ้ จักรยานเป็นของที่หาซื้อได้ง่ายที่สุด หน่วยงานที่ผลประกอบการดีหน่อยจะออกตั๋วจักรยานให้หลายใบตอนสิ้นปี หากไม่มีตั๋วจักรยาน ก็สะสมคูปองอุตสาหกรรมให้ครบตามจำนวนที่กำหนดแล้วซื้อได้เลย ส่วนอีกสามอย่างซื้อยากกว่า ต้องมีตั๋วหรือคูปองที่ตรงกับสินค้า
พวกเธอเดินมาถึงหน้าเคาน์เตอร์นาฬิกาข้อมือ ตอนนี้มีแบรนด์นาฬิกาอยู่ไม่มาก มีแบรนด์เซี่ยงไฮ้ แบรนด์ไห่โอว แบรนด์ตงเฟิง และแบรนด์เหมยฮวาที่นำเข้ามาอีกหนึ่งรุ่น