รออยู่ครู่หนึ่ง ฮั่วจิ้งชวนก็กลับมาหลังสั่งอาหารเสร็จ ในมือมีใบรายการอาหารอยู่หลายใบ ลู่ซีเฉิงรับมาดู มีเกี๊ยว บะหมี่ ซาลาเปา เต้าฮวย แล้วก็หมูตุ๋นซีอิ๊วอีกหนึ่งจาน
ลู่ซีเฉิงส่งไข่ต้มที่ปอกเปลือกแล้วให้เขา ก่อนถามเสียงเบา “พวกเราสั่งเยอะไปหรือเปล่า?”
เมื่อครู่นี้คุณลุงคนนั้นสั่งแค่บะหมี่หนึ่งชามกับกับข้าวหนึ่งอย่าง กินยังไม่หมดก็ห่อกลับแล้ว!
ฮั่วจิ้งชวนผ่าไข่ออก กินไข่แดง ส่วนไข่ขาวยกให้เธอ “เธอยังไม่เคยกิน ลองชิมให้หมดเลย!”
อาหารทำเสร็จเร็วมาก สมัยนี้ไม่มีพนักงานยกมาให้ ต้องไปรับเอง ฮั่วจิ้งชวนยกทุกอย่างมาวางบนโต๊ะ วางเกี๊ยวไว้ตรงหน้าลู่ซีเฉิง แล้วใช้น้ำร้อนลวกตะเกียบให้เธอ “ค่อย ๆ กิน ระวังลวกนะ”
เกี๊ยวชามใหญ่ แต่ละลูกกลมดิ๊กอวบอ้วน อย่างน้อยก็น่าจะยี่สิบกว่าลูก ไอร้อนพวยพุ่งขึ้นมา
ลู่ซีเฉิงคีบขึ้นมาลูกหนึ่ง เป่าหลายครั้งแล้วกัดไปคำเล็ก ๆ “ซี๊ด ร้อนเกินไปแล้ว!” เธอมองฮั่วจิ้งชวนด้วยสีหน้าน่าสงสาร ทั้งหิวทั้งอยากกิน
ฮั่วจิ้งชวนยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย ก่อนลุกไปขอชามเล็กกับช้อนมา เขาวางเกี๊ยวไว้ตรงหน้าตัวเอง ช่วยเป่าให้เธอ พอเย็นแล้วก็ใส่ลงในชามเล็ก
น้ำจิ้มมีต้นกระเทียมเขียวกับซีอิ๊ว เกี๊ยวไส้หมูสับต้นหอม ทุกคำชุ่มฉ่ำไปด้วยน้ำเนื้อ อร่อยกว่าเกี๊ยวแช่แข็งที่เธอซื้อจากตู้เย็น ซึ่งอ้างว่าเป็นเกี๊ยวทำมือเสียอีก
ร้านอาหารรัฐวิสาหกิจแห่งนี้ติดตั้งหน้าต่างกระจกไว้ อากาศในร้านร้อน หน้าต่างจึงเปิดอยู่พอดี ภาพของทั้งคู่ถูกคนคนหนึ่งที่อยู่ด้านนอกมองเห็นเข้า
วันนี้ผู้อำนวยการโรงงานฉินเพิ่งกลับจากประชุมที่เมืองหลวงของมณฑล ที่นั่นก็ไม่มีของดี ๆ ให้กิน ระหว่างทางได้ยินว่าร้านอาหารรัฐวิสาหกิจในอำเภอมีเนื้อขายอยู่สองวันนี้ เขาจึงรีบตรงมา ใครจะคิดว่าจะได้เห็นฮั่วจิ้งชวนกับลู่ซีเฉิงเข้า