“เฉิงเฉิง ช่วยซื้อครีมบำรุงผิวให้ฉันกระปุกหนึ่งนะ คราวก่อนฉันลืมซื้อไปเลย นี่เงินจ้ะ”
“เฉิงเฉิง ช่วยซื้อถุงเท้าให้ฉันสักคู่ด้วยนะ”
“ช่วยซื้อถ่านไฟฉายให้ฉันสองก้อนด้วย ไฟฉายฉันถ่านหมดแล้ว”
……
วันนี้ลู่ซีเฉิงจะเข้าอำเภอไปรับพัสดุ จึงถามพวกเธอว่าอยากได้อะไรไหม พวกปัญญาชนหญิงรู้ว่าเธอคงไม่ได้ไปคนเดียวอยู่แล้ว เลยไม่เกรงใจ บอกให้ซื้อของจุกจิกมาให้ตั้งหลายอย่าง
ที่จริงล้วนเป็นของชิ้นเล็ก ๆ ไม่ได้หนักอะไร ลู่ซีเฉิงจึงรับปากทั้งหมด
สวีจิ้นหังยืนอยู่ในลานบ้าน ทางบ้านเขาก็ส่งของมาให้เหมือนกัน เพียงแต่ส่งช้า ของยังมาไม่ถึง เดิมทีพวกเขาน่าจะไปด้วยกันได้
ลู่ซีเฉิงสะพายกระเป๋าเรียบร้อยแล้วเดินออกไป เขาก้าวเข้ามาหา “คุณลู่”
“มีอะไรหรือคะ คุณสวี” หลังจากเรื่องบนรถคราวก่อน เธอก็แทบไม่ได้พูดคุยกับพวกเขาอีก
“ไม่มีอะไร ผมแค่อยากบอกให้ระวังตัวระหว่างทาง” สวีจิ้นหังหาเรื่องชวนคุยไปอย่างนั้น
“อ๋อ ขอบคุณค่ะ!” ลู่ซีเฉิงมุ่งตรงไปยังคอกวัว
ช่วงฤดูงานเกษตร ทุกคนไม่เข้าอำเภอด้วยเหตุผลอีกข้อหนึ่งคือ วัวกับล่อของกองการผลิตต้องทำงาน ตอนนี้พ้นช่วงงานหนักแล้ว พวกมันก็ได้พักบ้าง แถมยังออกไปรับจ้างหาเงินเพิ่มได้ด้วย
“คุณลุงหวัง รบกวนด้วยนะคะ!” ลู่ซีเฉิงยื่นเงินให้คุณลุงหวัง แล้วส่งมันเทศตากแห้งให้เขาหนึ่งชิ้น ก่อนขึ้นรถและหยิบมากินเองอีกชิ้น
“จะรบกวนอะไรล่ะ ถนนซ่อมเสร็จแล้ว ล่อเดินเร็วขึ้นตั้งเยอะ” คุณลุงหวังหัวเราะพลางจูงล่อเทียมรถออกมา เขารับหน้าที่ดูแลล่อแสนรักสองตัวของกองการผลิต เงินที่หาได้จากการรับจ้างขับรถก็เป็นของเขา จะถือว่ารบกวนได้ยังไง
เหมารถนี่มันดีจริง ๆ ลู่ซีเฉิงเคี้ยวมันเทศตากแห้งอย่างสบายอารมณ์ มองทิวทัศน์ข้างทาง ถึงจะไม่มีอะไรให้ดูนัก แต่อากาศก็ดีนี่นา พออากาศดี อารมณ์ก็ดีตาม!