ฮั่วจิ้งชวนเอ่ยเสียงต่ำว่า “อย่าเพิ่งแตะต้องเธอ” วันนี้ทุกคนได้เห็นแล้วว่าเธอใช้ชีวิตอย่างไรในกองการผลิตแห่งนี้ แค่คิดก็พอจะรู้ ปล่อยให้เธอได้สุขสบายไปอีกสักพักก่อน
หวังชุนไฉพยักหน้าแล้วไปคุยกับหวงอาเป่า ส่วนฮั่วจิ้งชวนเดินเข้าไปในลานบ้านสกุลหวง บ้านดินหลังนั้นสูงไม่ถึงไหล่ของเขาด้วยซ้ำ ภายในมืดสลัว มองเห็นข้าวของกระจัดกระจายเต็มพื้นราง ๆ เขายกขาขึ้นรวบรวมแรงทั้งหมดแล้วเตะกำแพงอย่างแรงทีหนึ่ง สองที สามที เสียงโครมดังสนั่น กำแพงเปราะบางก็เป็นรูโหว่ ฮั่วจิ้งชวนเล็งตำแหน่งอย่างแม่นยำ ไม่ปล่อยกำแพงด้านไหนให้รอดไปได้ ไม่นานบ้านทั้งหลังก็กลายเป็นซากปรักหักพัง หวงเหล่าซานแทบอยากสลบไปเสียให้รู้แล้วรู้รอด พอตื่นขึ้นมาก็จะได้คิดว่าทั้งหมดเป็นแค่ฝัน บ้านเขาไปหาเรื่องคนที่น่ากลัวขนาดนี้มาจากไหนกัน!
คนกลุ่มนี้มาอย่างเอิกเกริก ทุบข้าวของเสียงดังโครมคราม แล้วก็จากไปอย่างเอิกเกริกเช่นเดิม ทิ้งไว้เพียงผู้คนจากกองการผลิตถ้ำหลงเหมียนที่งุนงง และคนสกุลหวงที่เดือดดาลจนแทบระเบิด
กลับหน่วยการผลิตเฉียนจิ้นต้องเดินทางผ่านเส้นทางบนเขาอีก 2 ชั่วโมง แต่ระหว่างทางไม่มีอันตรายอะไร ฮั่วจิ้งชวนทักทายทุกคนแล้วแยกตัวกลับไปคนเดียว พวกเขายังจมอยู่ในความยินดีที่ได้รับชัยชนะ จะว่าไปแล้ว นอกจากช่วยกันทุบข้าวของ พวกเขาก็แทบไม่ได้ออกแรงอะไร แต่การได้เห็นพวกเดียวกันอัดอีกฝ่ายจนราบคาบก็สะใจไม่น้อย!
สวีจิ้นหังนึกถึงฝีมือของชายคนนั้นแล้วอดถามไม่ได้ “ทำไมสหายฮั่วไม่ไปเป็นทหารล่ะ!” สมรรถภาพร่างกายแบบนี้ ถ้าไม่ไปเป็นทหารก็น่าเสียดายแย่