ผู้คนยืนเบียดกันเต็มทางเดิน รถถึงค่อย ๆ โคลงเคลงออกไป มุมเล็ก ๆ ที่ลู่ซีเฉิงนั่งอยู่กลับสงบไร้คลื่นลม
อาศัยกระเป๋าสะพายบังสายตา เธอแอบสอดมือเข้าไปในอุ้งมือของฮั่วจิ้งชวน แล้วหยอกล้อด้วยการเกาปลายนิ้วเขาเบา ๆ
ฮั่วจิ้งชวนสัมผัสได้ถึงความคุ้นเคย จึงกุมมือเล็กของเธอไว้ แล้วพลิกกลับมาเป็นฝ่ายรุก บีบนิ้วเธอทีละนิ้ว ทั้งเล็บเรียบเนียน ปลายนิ้วกลมมน เนื้อนิ้วอ่อนนุ่ม ข้อนิ้วบอบบางไร้กระดูก…
ลู่ซีเฉิงก้มตาลง: ผู้ชายเฮงซวย นั่งรถยังไม่รู้จักอยู่นิ่ง!
เธอเกาเขาอีกที ฮั่วจิ้งชวนก็ใช้นิ้ววาดวงกลมบนฝ่ามือเธอ
ทั้งคู่เล่นเกมเล็ก ๆ ของคนรักกันอย่างเพลิดเพลินไปตลอดทาง
ในสายตาคนอื่น ผู้ชายคนหนึ่งทำหน้าบึ้งตึงจนใครเห็นก็ไม่กล้าเข้าใกล้ ส่วนข้างกายมีสาวน้อยที่ถูกเขาขู่จนกลัว ไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้ามอง
โธ่ น่าสงสารจริง ๆ!
พอลงจากรถ เฒ่าหวังก็มารออยู่ก่อนแล้ว ฮั่วจิ้งชวนบอกให้ลู่ซีเฉิงนั่งให้เรียบร้อยก่อน แล้วค่อยยกห่อสัมภาระขึ้นไป สุดท้ายถึงนั่งลงตรงข้ามเธอ
“สหายลู่ ที่บ้านส่งของมาให้เยอะขนาดนี้เลยเหรอ?” ปัญญาชนคนอื่นในหน่วยการผลิตก็มีของที่บ้านส่งมาให้เหมือนกัน แต่ไม่มีใครได้มาสองห่อใหญ่เท่าลู่ซีเฉิง
“ใช่ค่ะ ที่นี่หนาวมาก ที่บ้านกลัวฉันจะหนาวน่ะค่ะ” ลู่ซีเฉิงนั่งขัดสมาธิอยู่ระหว่างห่อสัมภาระสองใบ ด้านหลังเป็นแผ่นไม้ ส่วนตรงหน้าคือฮั่วจิ้งชวน
“หนาวจริง ๆ อีกครึ่งเดือนก็หิมะตกแล้ว อยู่ยากเลย!”
วัวแก่เดินต๊อกแต๊กไปตามถนนที่เพิ่งซ่อมเสร็จ ลู่ซีเฉิงนึกถึงตอนที่เธอมาหน่วยการผลิตเฉียนจิ้นครั้งแรก