พนักงานขายต่างก็มีความสุขกันมาก คนที่บ้านมีเสื้อไหมพรมเก่าอยู่แล้วก็คิดจะกลับไปแกะแล้วถักตัวใหม่ ส่วนคนที่มีเงินเหลือใช้ก็คิดว่าปีนี้คงซื้อไหมพรมเพิ่มได้อีก 2 ชั่ง
“สหาย ฉันชื่อเฉินเจวียน เธอชื่ออะไรเหรอ? คราวหน้ามาอีกนะ ถ้ามีของดีอะไร ฉันจะเก็บไว้ให้” พนักงานขายที่กำลังถักเสื้อไหมพรมหยิบน้ำตาลกำมือหนึ่งส่งให้ลู่ซีเฉิง
“ฉันชื่อลู่ซีเฉิงค่ะ พี่เฉิน ฉันเป็นปัญญาชนที่ลงชนบท อยู่ที่กองการผลิตซึ่งไกลจากอำเภอมาก คงไม่ได้มาบ่อย แต่เขามาบ่อยค่ะ” ลู่ซีเฉิงชี้ไปทางฮั่วจิ้งชวนที่ยืนอยู่ข้าง ๆ “ฉันให้เขาแวะมาดูได้ไหมคะ?”
“ได้สิ ให้เขามาได้เลย ฉันจำเขาได้แน่นอน! ถ้ามีของที่ไม่ต้องใช้คูปอง ฉันจะเก็บไว้ให้เธอด้วย!”
“ขอบคุณนะคะพี่เฉิน”
เธอไปซื้อถุงเท้าที่เคาน์เตอร์ผ้า พนักงานขายตรงนั้นยังขายผ้าโพกผมไนลอนที่ไม่ต้องใช้คูปองให้เธอผืนหนึ่ง ราคา 2 หยวน
ทั้งสองเดินออกจากสหกรณ์ ลู่ซีเฉิงยิ้มกว้าง “ฉันเก่งมากเลยใช่ไหม?”
“อืม เก่งมาก” ทำให้พนักงานขายที่ตาอยู่สูงเหนือหัวหันมาบริการเธออย่างกระตือรือร้นได้ ก็นับว่าเก่งจริง ๆ
ลู่ซีเฉิงแตะแขนเขาแล้วกระโดดถอยไปหนึ่งก้าว “แต่ไหมพรมพวกนี้ฉันตั้งใจจะถักเสื้อให้พ่อกับแม่นะ คุณจะไม่ว่าอะไรใช่ไหม? ฉันไม่ได้ถักให้คุณ”
“ไม่หรอก” ฮั่วจิ้งชวนตอบอย่างสงบ “พวกท่านดีกับคุณมาก”
“ใช่ค่ะ พวกท่านดีกับฉันมาก ไม่รู้ว่าพอถักเสร็จแล้วส่งกลับไป ปีนี้พวกท่านจะได้ใส่หรือเปล่า ตอนนี้ส่งพัสดุช้ามากเลย”
“บ้านคุณมีเส้นสายในกรมรถไฟเซี่ยงไฮ้ใช่ไหม?” ฮั่วจิ้งชวนถาม