มือที่หยางเลี่ยยกขึ้นค้างกลางอากาศ คำพูดที่เหลือติดอยู่ในลำคอ
เขาก้มลงดูประกาศเกียรติคุณ แล้วมองไปที่เฉินเลี่ยซึ่งยืนอยู่หน้าขบวน
ชื่อทั้งสองข้างตรงกันเป๊ะ
สวีห่าวหน้านิ่ง ท้องไม่กะพริบมานาน
ฉู่เฟิงอ้าปากค้าง ไม่แม้แต่จะนึกถึงระเบียบแถว
เหลยหู่เอียงคอมองไปทางตงเฟิง ส่วนเฉียนซื่อฉงยิ่งยื่นคอยาวออกไป
เจ้าหัวดื้อที่เพิ่งโดนดุเมื่อกี้ ที่แท้ก็เป็นนักศึกษาใหม่ผู้มีผลงานในเอกสารนี่เอง?
หยางเลี่ยกำเอกสารแน่น
“ผู้ต้องสงสัยสี่คนที่ถนนหลงพันเก่า เธอช่วยเจ้าหน้าที่ควบคุมตัวไว้?”
เฉินเลี่ยยืดหลังตรง
“รายงานครับ ผมเอง”
“ผู้หญิงที่ถูกช่วยชื่ออะไร?”
“หลินเสี่ยวเสี่ยวครับ”
คิ้วของหยางเลี่ยขมวดมุ่น
“คนที่กอดเธอเมื่อกี้ ก็คือเธอคนนั้น?”
“รายงานครับ ใช่เธอคนนั้น”
เสียงพูดคุยกันอย่างอดไม่ได้ดังขึ้นในแถว
ฉู่เฟิงใช้ศอกสะกิดหวังเจี้ยน
“นี่ไม่ใช่การคบหากันเลย ผู้หญิงคนนั้นเขามาขอบคุณบุญคุณที่ช่วยชีวิตต่างหาก”
หวังเจี้ยนกลืนน้ำลาย
“พี่เลี่ยเข้าโรงเรียนมาแค่ครึ่งวัน ก่อนอื่นก็ฝึกหัวหน้าหมู่จนน่วม แล้วก็คว้าตำแหน่งนักศึกษาดีเด่น ตอนนี้ยังทำให้อาจารย์ที่ปรึกษาต้องงงอีก”
“หุบปาก”
สวี ห่าวตะคอกเสียงเบา แต่สีหน้าของตัวเองกลับยิ่งตึงขึ้น
หยางเลี่ยจ้องเฉินเลี่ย
“เมื่อกี้ทำไมเธอไม่พูดให้ชัด?”
เฉินเลี่ยน้ำเสียงไม่เปลี่ยน
“ผมบอกแล้วครับ ว่าเธอได้รับการช่วยเหลือจากผม เลยกอดเพื่อขอบคุณ”
“ผมกำลังจะอธิบายรายละเอียด แต่ท่านไม่ให้พูดต่อ”
มือของหยางเลี่ยที่ถือเอกสารชะงักไปเล็กน้อย
ตงเฟิงยืนอยู่ข้าง ๆ กรามก็เกร็งตามไปด้วย