เจ้าหน้าที่สังเกตการณ์จ้องรถเป้าเก่าที่อยู่ในร่องน้ำ เสียงเริ่มเครียด
“อุปกรณ์ระบุตำแหน่งติดอยู่ใต้รถ ไม่ใช่คน!”
หาน ตงเยว่หยุดชะงักก้าวเดิน
ทหารฝึกฝ่ายน้ำเงินกว่าสิบนายได้รุมล้อมไปถึงด้านนอกกำแพงเก่า
ปากกระบอกปืนทั้งหมดจ่อไปที่ผ้าใบกันฝนแผ่นนั้น สองคนที่อยู่แถวหน้าถึงกับเตรียมจะกระโดดลงไปในสนามเพลาะ
เสียงของผู้กู้เฉินดังมาจากในช่องสัญญาณ
“แยกย้ายทันที ตรวจสอบที่สูงและด้านหลัง!”
คำเตือนมาช้าไปแล้ว
เหนือพื้นที่ยิงจริงที่ถูกทิ้งร้าง บนแท่นซ่อมบำรุงแท่นหนึ่งถูกโครงเหล็กบังไว้เกือบหมด
เฉินเลี่ยหมอบอยู่ที่ช่องราวเหล็ก ปลายกระบอกปืนเล็งลงไปเบื้องล่างแล้ว
ยิงสามนัดเป็นชุดกดลงไปในกลุ่มคน
เสื้อกั๊กตรวจจับของสามคนแถวหน้าสว่างขึ้นติดต่อกัน เสียงประกาศคัดออกปนมากับเสียงเครื่องยนต์ของรถเป้า
“ข้างบน!”
“บนแท่นซ่อมบำรุงมีคน!”
“หาที่กำบัง อย่ายืนอยู่ขอบสนามเพลาะ!”
แนวของฝ่ายน้ำเงินแยกกระจายทันที
เฉินเลี่ยถอนตัวออกจากแท่นแล้ว
เขาก้าวข้ามคานเหล็กสองท่อน ลงมาทางบันไดซ่อมอีกฝั่ง อุปกรณ์ระบุตำแหน่งยังคงเงียบสนิทตลอดเวลา
หาน ตงเยว่พุ่งไปใต้โครงเหล็ก ได้แค่แม็กกาซีนเปล่าเพียงอันเดียว
“เฉินเลี่ยวิ่งไปทางฝั่งตะวันตกแล้ว!”
ทหารฝึกนายหนึ่งชี้ไปที่รอยเท้าจาง ๆ บนพื้น
หาน ตงเยว่ยกปืนไล่ตามไปสองก้าว แล้วกดปุ่มสื่อสาร
“ผู้กู้เฉิน ฉันพาคนแปดนายรั้งเขาไว้ ที่เหลือรักษาทางออกเหนือใต้อย่าให้ถูกสัญญาณปลอมลากไปอีก”
“อย่าไล่ตามแน่นเกินไป”
“เขาเพิ่งยิงปืน ตำแหน่งอยู่ข้างหน้าพอดี”
เสียงของผู้กู้เฉินแผ่วลง