มาเซี่ยวเอนนอนลงบนเบาะนุ่ม ลมหายใจสะดุดไปชั่วขณะ
เขาคิดจะดึงแขนขวากลับ พอออกแรงที่ไหล่ เฉินเลี่ยก็ปล่อยมือแล้วถอยออกไปแล้ว
เว่ยเฉิงกับตู้ซงยืนห่างออกไปไม่กี่ก้าว เท้าขยับเล็กน้อยแต่ไม่มีใครก้าวเข้ามา
ทหารรอบข้างกำเครื่องมือไว้แน่น ปืนลม ไม้ขูดโคลน หยุดชะงักไปหมด
เฉินเลี่ยจัดแขนเสื้อให้เรียบร้อย
"ลุกขึ้น"
มาเซี่ยวใช้มือยันเบาะลุกขึ้นยืน ด้านหลังเต็มไปด้วยฝุ่น
เขายกมือปัดไปสองสามที กรามแน่นเข้าหากัน
เฉินเลี่ยมองเขา "เก็บเครื่องแบบ ยืนให้ตรง"
มาเซี่ยวหายใจถี่ ๆ หลายครั้ง สุดท้ายก็ดึงชายเสื้อให้เรียบ แล้วกลับมายืนตรง
"เมื่อกี้สั่งให้เธอถอย ทำไมไม่ถอย?"
"รายงาน ผมกำลังเสนอความเห็นเรื่องการฝึกทหารให้ผู้บังคับบัญชาอยู่"
"จับไหล่ฉัน ก็เรียกว่าการเสนอความเห็นงั้นเหรอ?"
ลูกกระเดือกของมาเซี่ยวขยับขึ้นลง เขาไม่ตอบ
เฉินเลี่ยหันไปทางหัวหน้าหมู่สองคนที่เหลือ
"พวกคุณรับราชการมานาน เข้าใจอุปกรณ์ แล้วก็เข้าใจสถานการณ์ของหมู่หนึ่งด้วย สิ่งเหล่านี้ควรค่าแก่การเคารพ และผมก็ยินดีรับฟัง"
"แต่ความอาวุโสไม่ใช่บัตรผ่าน รายการฝึกอยากตัดก็ตัด คำสั่งอยากฟังก็ฟัง กฎข้อนี้จบลงตั้งแต่วันนี้"
เว่ยเฉิงกดเสียงต่ำ "ผู้บังคับหมวด ผู้บังคับหมวดหม่าเมื่อกี้หุนหันจริง แต่คุณทำให้เขาล้มต่อหน้าทั้งหมู่ เรื่องนี้ไปไกลเกินไปหรือเปล่า?"
"เขาเป็นฝ่ายลงมือก่อน ผมแค่ยับยั้ง"
เฉินเลี่ยชี้ไปที่ตารางบันทึกข้างรถ
"ข้อมูลตีนตะขาบเกินค่ามาตรฐาน ข้อต่อหลวม ตรวจไม่เสร็จก็เซ็นชื่อไปแล้ว คนที่พวกคุณฝึกออกมาเกิดปัญหา ยังจะลงโทษทหารใหม่ที่ชี้จุดผิดอีก"