เสียงนกหวีดพักกลางวันดังลอดเข้ามาในทางเดิน เว่ยเฉิงและตู้ซงต่างกลับไปที่หมู่ของตัวเอง
มาเซี่ยวยังคงยืนอยู่ที่หน้าประตู
ขาทั้งสองข้างเมื่อยล้าจนหนักอึ้ง ท้องว่างมานาน แต่ก็ไม่ยอมแสดงความอ่อนแอต่อหน้าเฉินเลี่ย
เฉินเลี่ยมองนาฬิกาข้อมือ แล้วก้มลงหยิบถุงพลาสติกขึ้นมาจากใต้เตียงพับ
บนถุงพิมพ์ชื่อร้านสวัสดิการไว้
เมื่อครู่เขารีบเข้าไปในร้านสวัสดิการก่อนที่ม้วนประตูเหล็กจะปิดลง
ซื้อนมกับขนมปังให้ตัวเอง แล้วซื้อขนมปังโฮลวีตสองชิ้น ไข่เค็มสามฟอง และน้ำเกลืออีกหนึ่งขวด
เขารู้ล่วงหน้าอยู่แล้วว่าหัวหน้าหมู่สามคนทำการฝึกซ้อมชดเชยเสร็จ โรงอาหารก็ปิดรับอาหารแล้ว
ส่วนอีกสองคน แต่ละหมู่หัวหน้าหมู่รองก็เตรียมอาหารไว้ให้แล้ว
หมู่หนึ่งตอนเช้าถูกอบรม ใครก็ไม่ได้นึกถึงการเตรียมอาหารไว้ให้มาเซี่ยว
เฉินเลี่ยวางถุงลงข้างเตียง
"มาเซี่ยว มากินข้าว"
มาเซี่ยวยืนนิ่งไม่ขยับ
"พักกลางวันเริ่มแล้ว ผู้บังคับหมวดยังมีอะไรจะสั่งอีกหรือ"
"กินของพวกนี้ซะ"
เฉินเลี่ยหยิบอาหารออกมาวางบนเตียงพับ
มาเซี่ยวเหลือบมองครู่หนึ่ง ลูกกระเดือกขยับขึ้นลง แต่ก็รีบหันหน้าหนีไปทางอื่น
"ท่านเก็บไว้เถอะ ผมไม่จำเป็น"
"บ่ายสองโมงครึ่ง ฝึกซ้อมร่วมกับยุทโธปกรณ์จริง นายรับผิดชอบพาคนทั้งหมู่ขึ้นรถ พลังกายมีปัญหาจะกระทบทั้งหมู่"
"ผมไหว"
เฉินเลี่ยเปิดฝาน้ำเกลือ วางไว้ข้างขนมปัง
"ตอนเช้าหลังฝึกชดเชย นายย่อตัวลุกขึ้นยืนยังไม่มั่นคง บ่ายนี้ท้องว่างแล้วต้องเข้าไปในลานจอดรถท่ามกลางอากาศร้อน นายเอาอะไรไปสู้"