หยางเลี่ยม้วนรายงานการตัดสิน แล้วเคาะมันลงบนฝ่ามือสองครั้ง
"ยังไม่เลิกอีกเหรอ? สามวินาที วางคนลงเดี๋ยวนี้!"
นักเรียนฝ่ายแดงหลายสิบคนที่ช่วยกันหามเฉินเลี่ยต่างรีบปล่อยมือทันที
เท้าเฉินเลี่ยเพิ่งแตะพื้น เสียงนกหวีดรวมพลก็ดังขึ้นแล้ว
"ฝ่ายแดง กลับที่เดิม!"
"แต่ละหมู่ ตั้งแถว นับจำนวน!"
นักเรียนบนลู่วิ่งรีบกลับเข้าประจำที่
ไม่กี่คนที่เพิ่งล้อมเฉินเลี่ยโห่กันอยู่เม้มปากแน่น แล้วกลับมายืนท่าทหารใหม่
หยางเลี่ยรอจนแถวเรียบร้อยแล้ว จึงหันไปทางฝ่ายน้ำเงิน
"พวกปีสี่ เงยหน้าขึ้นหน่อย"
ฮาน ตงเยว่กัดฟันแน่น ส่วนผู้กู้เฉินก็ปล่อยมือจากสายอุปกรณ์ลง
หยางเลี่ยเดินไปหน้าขบวนฝ่ายน้ำเงิน
"ผู้กู้เฉิน พวกเธอเข้าเขตป้องกันได้เร็วกว่าฝ่ายแดงเท่าไหร่?"
"รายงาน สี่สิบนาที"
"ข้อมูลภูมิประเทศครบไหม?"
"ครบ"
"อัตรากำลังพลกับอุปกรณ์ล่ะ?"
"เหนือกว่าทุกด้าน"
หยางเลี่ยถามต่อ: "ฝ่ายแดงเสียคนไปกี่คนในสามนาทีแรก?"
ผู้กู้เฉินชะงักไปครู่หนึ่ง
"สิบหกคน"
"แล้วผลสุดท้ายคืออะไร?"
"ฝ่ายน้ำเงินถูกเก็บเรียบ ฝ่ายแดงชนะ"
หยางเลี่ยตบรายงานลงบนหน้าอกผู้กู้เฉิน
"ยึดที่มั่นก่อน ข้อมูลครบถ้วน กำลังพลยังทับฝั่งตรงข้าม เปิดฉากมาสามนาที พวกเธอก็ตีแตกสามเส้นทางของฝ่ายแดงได้แล้ว รบแบบนี้ พวกเธอกลับแพ้จนเกลี้ยงได้ยังไง?"
ไม่มีใครในขบวนฝ่ายน้ำเงินรับคำ
"ไม่มีใครพูดได้แล้ว?"
หยางเลี่ยชี้ไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ
"ร่องแห้งทางตะวันตกเฉียงเหนือไม่มีป้ายบอกทาง พวกเธอก็เลยคิดว่าไม่มีใครเดิน จุดสังเกตรายงานขอเพิ่มการเฝ้าระวังไปแล้ว ฮาน ตงเยว่ดันสั่งปิดลงมาคำเดียว"
"จุดถ่ายทอดสัญญาณถูกถอน ฐานบัญชาการถูกบุกเข้าไป พวกเธอก็ยังคิดว่าพวกนั้นพลิกเกมไม่ได้"