ประตูห้องทำงานเพิ่งปิดลง เฉินเจี้ยนกงก็โยนบันทึกการประชุมลงที่มุมโต๊ะ แล้วหยิบโทรศัพท์ออกมากดสายกลับบ้าน
จ้าวจือจื้อรับสายอย่างรวดเร็ว
"โทรมาช่วงนี้ เกิดเรื่องอะไรหรือเปล่า?"
เฉินเจี้ยนกงเดินไปมาสองก้าว น้ำเสียงเร็วกว่าปกติไม่น้อย
"จะมีเรื่องอะไรได้? ก็ลูกชายคนดีของเธอนั่นแหละ เพิ่งเข้าสถาบันแห่งชาติได้ไม่กี่เดือน ก็สร้างปัญหาใหญ่ให้ฉันอีกแล้ว"
จ้าวจือจื้อพลันตื่นตระหนกขึ้นมาทันที
"เลี่ยเป็นอะไรไป?"
"ความดีความชอบชั้นสองส่วนตัวได้รับการอนุมัติแล้ว"
เฉินเจี้ยนกงพลิกเอกสารแจ้งในมือ "พวกคนในกองพลจ้องฉันเขม็งเลย พูดยังไงก็จะกินข้าวฉลองให้ได้ นับรวมหัวหน้าหน่วยทุกกองร้อยแล้ว อย่างน้อยก็ต้องจัดสักสี่ห้าโต๊ะ ค่าใช้จ่ายจะเท่าไหร่กัน?"
ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง
"เธอพูดอีกทีสิ ความดีความชอบชั้นเท่าไหร่?"
"ชั้นสอง"
ลมหายใจของจ้าวจือจื้อผิดจังหวะไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็รีบถามต่อ "เอกสารลงมาแล้วหรือ? แน่ใจนะว่าเป็นเลี่ย?"
"ชื่อ เลขประจำตัว เหตุผลความดีความชอบ เขียนไว้ครบ จะจำผิดได้ยังไง?"
เฉินเจี้ยนกงลดเสียงลง "เธออย่าเพิ่งโทรหาเขาล่ะ ทางโรงเรียนยังไม่ประกาศ ต้องรักษาข้อกำหนดเรื่องความลับไว้"
"ได้ ฉันไม่ถาม"
จ้าวจือจื้อหัวเราะออกมา "ข้าวมื้อนี้ควรเลี้ยง ถ้าเธอเสียดายเงิน ฉันออกให้เอง"
"ฉันเป็นรองผู้บังคับกรม ไม่มีปัญญาเลี้ยงข้าวไม่กี่โต๊ะงั้นเหรอ?"
"แล้วเธอบ่นทำไม?"
เฉินเจี้ยนกงถูกพูดจนจนมุม ไม่มีคำโต้ตอบ ได้แต่ยกมือจัดแจงเอกสารบนโต๊ะสองสามที
"ฉันก็แค่บอกเธอให้รู้ไว้ พรุ่งนี้เย็นซื้อกับข้าวดี ๆ หน่อย พ่อช่วงนี้ถามหาข่าวของเลี่ยตลอด"